ซูโม่แค่โต้กลับนิดหน่อยจริง ๆ เขาใช้แรงแค่ 10% ถ้าออกแรงเต็มที่ โดนัลด์คงสิ้นลมไปแล้ว ร่างกายของเขาผ่านการดัดแปลงจากผลไม้ความชำนาญระดับกลาง ทะลุขีดจำกัดมนุษย์ไปตั้งนานแล้ว
ไม่ใช่แค่นั้น สกิลการต่อสู้ระดับสูงยังทำให้ซูโม่รู้จุดเปราะบางของร่างกายมนุษย์อย่างทะลุปรุโปร่ง ดังนั้นต่อให้ใช้แค่แรง 10% ก็ไม่ใช่สิ่งที่โดนัลด์จะรับไหว
"นี่นายเก่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"
เหยียนจิ่วซีมองซูโม่ด้วยแววตาฉงน "ก่อนหน้านี้ไม่เห็นนายเคยฝึกศิลปะการต่อสู้เลยนี่?"
"เสี่ยวซี อยากรู้จริง ๆ เหรอ?"
"อยากรู้สิ"
"งั้นฉันจะบอกให้นะ ฉันฝันเห็นเซียนคนหนึ่ง ท่านผู้นี้สอนฉันในความฝัน"
"เสี่ยวโม่"
"หืม?"
"นึกว่าฉันโง่หรือไง!"
……
สองวันหลังจากนั้นราบรื่นมาก นักศึกษามหา'ลัยชิงหัวก็เริ่มเลือกรายวิชาตามปกติ
พอดูสาขาวิชาทั้งหมดของมหาวิทยาลัยกาเม่ยเล่อแล้ว ซูโม่ก็อดทึ่งไม่ได้ แนวคิดการศึกษาตะวันตกเปิดกว้างกว่าจริง ๆ
กาเม่ยเล่อไม่มีการแบ่งชั้นปี นักศึกษาแต่ละคนต้องเลือกสาขาวิชาอย่างน้อยสามสาขา แต่ละสาขาต้องได้คะแนนสอบ 70 ขึ้นไปถึงจะถือว่าผ่าน ไม่อย่างนั้นเท่ากับตก ถ้าทั้งสามสาขาผ่านหมดต่อเนื่องสี่ปี และผ่านการทดสอบชั้นสองของหอคอยศักดิ์สิทธิ์ถึงจะเรียนจบ
หลังจากซูโม่กับเหยียนจิ่วซีปรึกษากัน ทั้งคู่เลือกศิลปะ ดนตรี แล้วก็จิตวิทยา