เพราะไซต์ก่อสร้างอยู่ในที่เปลี่ยว รถเมล์เป็นสายปฐมภูมิ ตอนขึ้นรถจึงยังมีที่นั่ง ฉีซู่โจวถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เฉิงซวงหนิงนั่งอยู่บนที่นั่งมองซ้ายมองขวา รู้สึกพอใจมาก มีแอร์ มีที่นั่ง ที่ว่างกว้าง และยังราคาถูกอีก
เมื่อผ่านป้ายรถเมล์มากขึ้นเรื่อยๆ รถก็ยิ่งแน่นขึ้นเรื่อยๆ ข้างหน้าเฉิงซวงหนิงมีคนยืนอยู่หลายคน
มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งสวมกางเกงยีนส์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ซิปกางเกงของเขาเกือบจะชนเข้ากับใบหน้าของเธอ เฉิงซวงหนิงขมวดคิ้ว
ฉีซู่โจวเห็นดังนั้นจึงยื่นมือออกมา ดูเหมือนจะโอบไหล่เฉิงซวงหนิง แต่จริงๆ แล้วกลับต่อยไปที่ชายคนนั้นหนึ่งหมัด
ชายคนนั้นก้มหน้ามองอย่างดุร้าย เห็นสายตาที่ไม่เป็นมิตรของฉีซู่โจว ก็กลืนคำด่าที่กำลังจะพูดลงคอ ถอยหลังไปสองก้าว
ฉีซู่โจวโอบศีรษะของเฉิงซวงหนิงอีกครั้ง ให้เธอซบไหล่ของเขา: "หลับไปเดี๋ยวก็ถึง"
เฉิงซวงหนิงถูกโยกเยกจนง่วงนอน ค่อยๆ หลับตาลง
เมื่อลืมตาอีกครั้ง ท้องฟ้าภายนอกมืดสนิทแล้ว ฉีซู่โจวจูงมือเธอ หลบเลี่ยงผู้คนลงจากรถ
จากป้ายรถเมล์ถึงบ้านยังมีระยะทางอีกเล็กน้อย สองคนเดินเคียงข้างกันผ่านตลาดที่อึกทึกครึกโครม ทั้งสองข้างเป็นพ่อค้าแม่ค้าขายผักขายเนื้อ พื้นยังมีคราบเลือดปนกับน้ำสกปรกที่ใช้ล้างผัก
เฉิงซวงหนิงเดินหลบอย่างระมัดระวัง มองดูเนื้อและผักสองข้างทาง แล้วเสนอว่า "เราซื้อกับข้าวกลับไปทำอาหารกันเถอะ"
ฉีซู่โจวไม่ได้คัดค้าน มองเธอเลือกมะเขือเทศ มะเขือยาว หมู และไข่