ฉีซู่โจวทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ห่มผ้าให้ตัวเองแล้วพูดเสียงเนิบๆ ว่า "เธอรู้ได้ไงว่าถ้าเธอจูบฉันตอนนี้ ฉันจะไม่หูแดง? เธอลองแล้วหรือยัง?"
เฉิงซวงหนิง: "???"
"ตอนนี้ฉันสั่งผ้าห่มในแอปเดลิเวอรี่ได้เลยนะ รอเธอดูก็แล้วกัน"
ฉีซู่โจวคว้าโทรศัพท์ไปในพริบตา มองเธอตาไม่กะพริบ: "ครั้งที่แล้วเธอบอกว่าเราแต่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอ? แต่งงานกันแล้วทำไมให้ฉันนอนพื้นล่ะ"
เฉิงซวงหนิงขมวดคิ้ว สมองหมุนเร็วเพื่อหาเหตุผลอยู่นาน กว่าจะเอ่ยออกมา: "แต่เราไม่มีความรักให้กันนี่นา"
ฉีซู่โจวรู้สึกเหมือนมีดแทงกลางอก
เขานอนลง นิ่งเงียบไปสักพักใหญ่ๆ ก่อนจะพูด: "เธอคิดว่าชาตินี้เธอจะไม่ชอบฉันเลยจริงๆ เหรอ?"
เฉิงซวงหนิงถูกถามจนอึ้ง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบ: "ถึงฉันจะมาจากอีกหกปีข้างหน้า แต่ฉันก็ไม่ได้มีความสามารถในการล่วงรู้อารมณ์ความรู้สึก"
จะชอบหรือไม่ชอบ ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะปากแข็งตอนนี้แล้วตัดสินได้
ดังนั้นเธอจึงตรงไปตรงมามาก
ฉีซู่โจวได้ยินเช่นนั้น ก็เผยอยิ้มบางๆ ที่มุมปาก: "งั้นอนาคตก็ไม่มีใครรู้ได้ บางทีฉันอาจจะชอบเธอ บางทีเธออาจจะชอบฉัน บางทีเราสองคนอาจจะได้รักกันก็ได้"
เฉิงซวงหนิงได้ยินคำว่า "รัก" อีกครั้ง รู้สึกแปลกๆ ประหลาดๆ คำนี้ดูไกลตัวเธอเหลือเกิน แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉีซู่โจวตื่นแต่เช้าไปไซต์ก่อสร้างเช่นเคย
เฉิงซวงหนิงกินอาหารเช้าที่เขาทำให้ พลางเปิดโพสต์ของตัวเองดูไปเรื่อยๆ จู่ๆ ก็มีข้อความส่วนตัวเด้งขึ้นมาที่ด้านล่าง:
[เที่ยงวันนี้สิบเอ็ดโมง มาที่บ้านฉันทำสี่คาวหนึ่งแกงได้ไหม?]
เฉิงซวงหนิงรีบวางนมลงแล้วตอบกลับ: [ได้ค่ะ ที่อยู่ของคุณอยู่ที่ไหน?]