เธอยกเท้าก้าวเข้าไป ตรงหน้าคือโลกใบใหม่ที่เธอไม่เคยรู้จัก
ปราสาทของเจ้าหญิง เครื่องประดับ ชุดเดรสอันหรูหรา ทั้งหมดนั้นสลายกลายเป็นฟอง เธอไม่เหลืออะไรติดตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียว
รองเท้าคริสตัลไม่ได้ย่างเหยียบบนพรมแดงอีกต่อไป แต่เป็นโคลนตมเต็มพื้นที่ อากาศไม่ใช่กลิ่นกุหลาบอันหอมหวนตลอดกาล อีกต่อไป หากแต่เป็นกลิ่นเน่าเหม็น เต็มไปด้วยฝุ่นละออง อวลอยู่ด้วยความหายใจไม่ออกอย่างที่ราวกับถูกฝังอยู่ในท่อน้ำโสโครก
เธอคิด ราวกับเธอเข้าใจแล้วว่าทำไมฉีซู่โจวในอีกหกปีข้างหน้าถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนั้น
ฉีซู่โจวนั่งยองๆ อยู่บนพื้นกำลังกินข้าว พร้อมกับพูดคุยกับคนงานในไซต์ไม่กี่คน ทันใดนั้นเองเขาก็เงยหน้าขึ้น และเหลือบไปเห็นร่างบางที่อยู่ไม่ไกล
เขาชะงักไป ถ้วยชามเคลือบในมือหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง
เฉิงซวงหนิง?
เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
เฉิงซวงหนิงก้าวทีละก้าวเดินตรงมาหาเขา บนใบหน้าที่แดงก่ำจากแดด นัยน์ตาสวยๆ ของเธอเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เสียงของเธอเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง เธอกล่าวว่า: “ฉันขอโทษ”
เธอเคยคิดเสมอว่าฉีซู่โจวใช้เงินที่ได้จากการทำงาน โดยต้องสวมชุดสูทเรียบหร ท และถือไวน์แดงไว้ในมือ หัวเราะเจรจาเซ็นสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านได้ด้วยการพูดคุยเบาๆ
เพราะฉนั้น เธอจึงไม่เคยคิดมาก เห็นแกเป็นเรื่องสมควรที่จะได้ใช้เงินที่เขามอบให้ โดยไม่มีความรู้สึกผิดใจแม้เพียงน้อยนิด ต่อให้จะย้อนเวลากลับมาหกปี เธอก็ยังคิดว่าเขาจะต้องร่ำรวยได้ในอนาคต