ฉีซู่โจวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ผมไม่ได้ชมคุณบ่อยๆ เหรอว่าคุณฉลาดเก่งมาก?”
เฉิงซวงหนิงพูดตรงๆ “ในใจคุณแอบคิดว่าฉันโง่ต่างหากล่ะ”
เธอสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้น
ฉีซู่โจวอธิบาย “ผมแค่เป็นห่วงคุณ กลัวว่าคุณเพิ่งข้ามเวลามาจะยังปรับตัวไม่ได้”
เฉิงซวงหนิงไม่สนใจเขา หันหลังเข้าห้องน้ำไป
พอเธอออกมา ฉีซู่โจวก็เทน้ำในอ่างเตรียมไว้ที่ข้างเตียงแล้ว หันมาพูดกับเธอว่า “นั่งลงสิ”
เฉิงซวงหนิงเช็ดผม ฉุกละหุกเดินไปนั่งที่ข้างเตียง ยื่นเท้าลงไปในอ่างน้ำแล้วถาม “เงินในมือคุณยังมีเหลือไหม?”
วันนี้ใช้จ่ายไปเยอะมาก เธอกลัวว่าเงินในมือเขาจะไม่พอ
ฉีซู่โจวเปิดโทรศัพท์ดู มีอยู่ประมาณพันกว่านิดหน่อย เขาโอนให้เฉิงซวงหนิงหนึ่งพัน “มีเท่านี้จริงๆ สิ้นเดือนนี้ ผมต้องหางานพิเศษเพิ่มอีกสักงาน”
งานที่ไซต์ก่อสร้างทำได้ไม่นานนัก งานสอนพิเศษก็ไม่มั่นคง บางทีเด็กไม่อยากเรียน ผู้ปกครองก็จะยกเลิกกะทันหัน งานรับจ็อบอัปเลเวลก็ไม่ได้มีเข้ามาตลอดเวลา
เฉิงซวงหนิงกดคืนเงิน “ไม่ต้องโอนให้ฉันหมดทั้งหมด คุณเก็บไว้ใช้เองบ้าง”
ฉีซู่โจวขัดขวาง “คุณรับไว้เถอะ อีกไม่กี่วันก็มีเงินค่าสอนพิเศษอีกก้อนเข้าบัญชี ผมไม่จำเป็นต้องใช้”
“ก็ได้” เฉิงซวงหนิงกดรับเงิน แล้วเปิดแอปธนาคารในโทรศัพท์ดูยอดเงิน ตอนนี้มีห้าหมื่นกว่าหยวนแล้ว เธอเคยหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งใช้เงินเยอะมาก เงินเท่านี้น่าจะยังไม่ค่อยพอ
ฉีซู่โจวก้มลงล้างเท้าให้เธอ “เดี๋ยวผมส่งลิงก์มินิโปรแกรมให้คุณ คุณสมัครยื่นเรื่องทำบัตรประกันสุขภาพแบบจ่ายเงินสมทบด้วยตนเองสำหรับผู้มีงานอิสระได้เลย”