เสียงเคาะประตูดังปัง ๆ จนผู้พักอาศัยหลายห้องเปิดประตูออกมาดู
หนุ่มห้องข้าง ๆ ทนไม่ไหวที่ถูกเคาะประตูตอนหน้าตาแบบนั้น เดินออกมาท่อนบนเปลือย เห็นฉีซู่โจว สายตาก็เต็มไปด้วยความสะใจและความท้าทาย: "เคาะประตูฉันทำไม? ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายสักหน่อย"
ฉีซู่โจวจ้องหน้ามันที่เหมือนหมูอ้วน ๆ นั้น สงบอารมณ์สักครู่ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "คุณไปบอกผู้ดูแลว่าฉันพาผู้ชายเข้าห้องงั้นเหรอ?"
หนชายข้าง ๆ หาวแล้วพูดด้วยท่าทีที่ทำให้คนฟังแทบจะทนไม่ไหว: "ก็ พอดี ทำเสียงดังจนคิดว่าพวกคุณสองสาวหนึ่งในห้องกำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ยสิ"
ผู้ชังหลายคนมองกันด้วยความรู้สึกได้สนุกคิด ไม่คิดว่าหลังเลิกงานจะได้แน่ก่าวที่เผลอ มีท่า เง และตั้งใจดูสองคนนั้นกันใหญ่
ฉีซู่โจวกำหมัดแน่น เขาไม่ต้องกันลงไป แค่ทำหน้าหมองคลำถาม: "รู้ไหมครับว่า ตามพรบ.การลงโทษทางสุธหยิร กรณีปั้นเรื่องเท็จใส่ร้ายคนอื่น อาจโดนสั่งคุมขังไม่เกิน 5 วัน และปรับได้"
หนชายนั้นออกน ร้ายกาจ: "กฎหมายไม่ใช่แค่คุณทำปากพูดก็ทำให้ได้ผล หลักฐานเพื่อ?"
ฉีซู่โจวกำลังจะเอ่ยปาก เฉิงซวงหนิงก็สวมรองเท้าแตะวิ่งออกมาจากห้อง จูงมือจับมือเขาไว้ รวมด้วยเสียงระงับและบอกดัง ๆ: "ที่รัก ทุกอย่างเป็นความผิดฉันเอง ฉันไม่ควรที่ได้ยินขาว่า คุณข้าง ๆ เสร็จภายใน 3 นาที แล้วแอบนินทาเขาว่ามันสั้น จนให้เขาได้ยินแล้วก็ใส่ร้ายแค้นเรา ตั้งใจใส่ร้ายเรา ทุกอย่างเป็นความผิดฉัน ฉันไม่ควรพูดมากเลย อือ ๆ ๆ ๆ"
ท่านที่กำลังแสดงอำนาจอยู่นั้น หน้าเปลี่ยนจากซีดขาวเป็นสีตับหมู โดยทันที ยกมือชี้เฉิงซวงหนิงไปมา ครู่ใหญ่ก็พูดไม่เข้า