ฉีซู่โจวบางครั้งก็รู้สึกขำ ๆ ชายชราอายุแปดสิบกว่าคนหนึ่ง เงินบำนาญเดือนละสองร้อยกว่าหยวน ใช้ชีวิตด้วยเงินที่ลูกหลานให้เป็นครั้งคราวกับงานจับจ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ต่อให้เก็บก็เก็บได้เท่าไหร่?
ก็แค่บ้านเก่าทรุดโทรมหลังนั้นแหละ ยังถูกลูกหลานพลิกคว่ำหาของจนทั่ว
แต่เรื่องพวกนี้ เขาจะไม่บอกเฉิงซวงหนิงเด็ดขาด
เฉิงซวงหนิงคุยไปคุยมา ก็หลับไปซะอย่างนั้น
ฉีซู่โจวได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากข้างกาย หันไปมอง สายตาตกบนใบหน้าสะอาดสะอ้านของเฉิงซวงหนิง ดูเหมือนเธอจะหลับไม่ค่อยสบายนัก ขนตายาวบาง ๆ กระพริบเบา ๆ
เขาโน้มตัวลงไปจูบที่หน้าผากเธอเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่วเบา "หลับเถอะ เจ้าหญิง"
-
เฉิงซวงหนิงตื่นขึ้นมา ความอบอุ่นข้างกายหายไปนานแล้ว
ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธออุ่นอาหารเช้าในไมโครเวฟ เปิดมือถือดู ก็เห็นสไลด์และเนื้อหาบทเรียนถูกส่งมาแล้ว
คาบแรก ส่วนใหญ่เป็นการสอนวิธีเรียนภาษาอังกฤษ แล้วก็มีแบบทดสอบในชั้นเรียนด้วย เพื่อหาจุดอ่อนของนักเรียนแต่ละคน แล้วคุยกับนักเรียนแบบตัวต่อตัว กำหนดเป้าหมายการเรียนรู้ที่แตกต่างกัน
เป้าหมายหลักมีอย่างเดียว: ให้นักเรียนซื้อคอร์สเรียน
นี่เป็นเรื่องที่แปลกถนัดสำหรับเฉิงซวงหนิง เธอทำได้แค่ค่อย ๆ เรียบเรียงความคิดของตัวเองจากเทมเพลตพาวเวอร์พอยต์ของบริษัท แล้วก็หาเวลาออนไลน์ไปดูคอร์สของคุณครูคนอื่น ๆ ศึกษาวิธีการสอนของคนอื่น สรุปประสบการณ์
วุ่นวายอยู่ทั้งเช้า พอเห็นว่าใกล้เวลาแล้ว เฉิงซวงหนิงก็ไปที่บ้านของหลินชิงเหยียน
เพิ่งจะถึงหน้าประตู ก็พบว่าประตูไม่ได้ปิด มองผ่านช่องประตูเข้าไป ในห้องรับแขกมีผู้หญิงวัยกลางคนกับผู้ชายวัยกลางคนนั่งอยู่