หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ตอนที่เฉิงซวงหนิงเพิ่งตื่นนอน เธอก็ใช้โทรศัพท์บ้านที่เคาน์เตอร์โรงแรมโทรหาฉีซู่โจว
ฉีซู่โจวเมื่อคืนเล่นเกมจนดึกดื่น นอนดึกมาก พอเช้าถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา น้ำเสียงหงุดหงิดสุดๆ: "นี่ใคร?"
เฉิงซวงหนิงถูกตะคอกจนตัวสั่น เสียงเบาลงไปเล็กน้อย: "ผลตรวจดีเอ็นเอออกมาแล้วหรือยัง?"
พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ฉีซู่โจวก็ลืมตาขึ้นมาทันที
วันนั้นกลับมาถึงเขาก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนร่วมห้องฟัง ทั้งสามคนฟังแล้วหัวเราะจนแทบคลั่ง บอกว่าเขาถูกวางแผนแหงๆ ทำให้เขาถูกหัวเราะเยาะทั้งอาทิตย์
คิดถึงค่าตรวจ 600 กว่าบาทที่ตัวเองออกเงินไปก่อน ก็รู้สึกเสียดายแทบตาย ผู้หญิงคนนี้ยังกล้าหน้าด้านมาหาเขาอีกเหรอ?
ฉีซู่โจวลุกขึ้นนั่ง ค้นหาแอคเคาท์โรงพยาบาลในวีแชต สแกนใบหน้า เข้าไปดูผลตรวจ เตรียมจะทำให้เธอหน้ามู่ ๆ
นิ้วรีบปัดลงไปถึงด้านล่างสุดของรายงาน พอเห็นผลชัดเจนในชั่วพริบตา เขาอึ้งจนตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ:
[ความน่าจะเป็นของความสัมพันธ์ทางสายเลือดมากกว่า 99.99%]
เขาคงไม่เล่นเกมดึกจนสมองพังไปแล้วใช่ไหม?
ฉีซู่โจวดาวน์โหลดรายงานลงมา ส่งให้พี่ดีถาม: นี่หมายความว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกฉันใช่ไหม?
พี่ดีตอบกลับมาเร็วมาก: [จากรายงานนี้... เป็นลูกแท้ๆ ของคุณแน่นอน ยินดีด้วยนะ...]
ฉีซู่โจว: "..."
คราวนี้ฟ้าถล่มจริงๆ!
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขารีบมาถึงใต้โรงแรม
เฉิงซวงหนิงนั่งรอเขาอยู่ที่ล็อบบี้ เห็นเขาเข้ามาก็ยิ้มแล้วโบกมือให้
ฉีซู่โจวเดินเข้าไป หน้าตาหมองคล้ำราวกับงานศพ
เฉิงซวงหนิงขมวดคิ้ว: "ถ้าไม่อยากได้เด็กคนนี้ ก็ทำแท้งได้นะ"
สองสามวันนี้เธอก็คิดแจ่มชัด เขาจนขนาดนี้ คงเลี้ยงตัวเองกับเด็กไม่ไหวหรอก
ฉีซู่โจวนิ่งไปครู่หนึ่ง มองหน้าเธอที่สวยมาก แล้วก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้: "ฉันในหกปีข้างหน้าเป็นยังไง?"
เฉิงซวงหนิงคิดอยู่นานแล้วพูด: "เก่งมาก ทำธุรกิจใหญ่โต จนแซงหน้าพ่อฉันไปแล้ว"
"พ่อเธอรวยมากเหรอ?" ฉีซู่โจวลองถามเชิง
เฉิงซวงหนิงไม่ปิดบัง: "รวยมาก แต่เขาไม่ชอบฉัน เพราะงั้นจะไม่ให้เงินฉันหรอก"
เรื่องกินอยู่ที่อยู่อาศัยไม่ขาดตกบกพร่อง แต่ไม่มีเงินทอง ไม่มีความรักด้วย
ฉีซู่โจวแอบโล่งใจ ตั้งแต่เมื่อรู้ว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าเขาจะรวยมาก แล้วก็...
เขาหันไปมองเฉิงซวงหนิงอีกครั้งแล้วถามว่า "เธออยากท้องไหมล่ะ?"
สาวๆ สมัยนี้คงมีน้อยคนที่จะอยากท้องกับใครสักคน
เขาไม่เข้าใจเฉิงซวงหนิงเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเธอคิดยังไง
เฉิงซวงหนิงเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เธอเป็นคนไม่ค่อยหัวสมัยใหม่สักเท่าไหร่ กลัวบาปกลภัยอยู่บ้าง ไม่อยากทำแท้งเท่าไหร่
ฉีซู่โจวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด: "ถ้าเธอยอมคลอด ฉันไม่รับประกันว่าจะรวยได้ทันที แต่ช่วงนี้จะหางานพิเศษทำหลาย ๆ อย่าง หาเงินเลี้ยงเธอกับลูก"
เฉิงซวงหนิงยิ้มให้เขา: "ได้"
ฉีซู่โจวเห็นเธอตอบตกลงอย่างง่ายดาย ในใจก็บอกไม่ถูกว่ามันคือความรู้สึกอะไร รู้สึกกลัว ๆ อยู่บ้าง แต่ก็มีความคาดหวังปนอยู่
บ้านที่เช่าอยู่ก็อยู่ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย เป็นห้องเดี่ยวใหญ่สามสิบกว่าตารางเมตร มีหน้าต่างมีระเบียง เดือนละแปดร้อย จ่ายล่วงหน้าสองเดือนประกันอีกหนึ่งเดือน
ฉีซู่โจวไม่มีเงิน เลยโทรหาพ่อตัวเอง: "พ่อ ขอเบิกค่าครองชีพครึ่งปีล่วงหน้าได้ไหม?"
"เอาเงินตั้งมากมายไปทำไม? อยากใช้สุรุ่ยสุร่ายเหรอ?"
ท่าทีของพ่อฉีไม่ค่อยดีเท่าไหร่ กับลูกชายคนนี้ ไม่ได้เลี้ยงดูอยู่ข้างตัวมาสิบกว่าปี ความผูกพันก็ไม่ค่อยมี
จ่ายเดือนละหนึ่งพันห้าตรงเวลา ก็ถือว่าเป็นความอดทนสูงสุดของเขาแล้ว
เฉิงซวงหนิงยังยืนอยู่ข้าง ๆ สาวน้อยดูสะอาดสะอ้านแสนบริสุทธิ์
ฉีซู่โจวอึดอัด เดินออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก: "ที่โรงเรียนมีค่ายฝึกอบรม ต้องเสียเงินค่าสมัคร พ่อไม่ต้องห่วง หลังจากได้เงินก้อนนี้ ผมจะรับผิดชอบค่าเทอมค่าครองชีพทั้งหมดเอง"
พ่อฉีคิดเลขในใจ ฉีซู่โจวเหลือเรียนอีกปีกว่า ค่าเทอมค่าครองชีพรวมกัน เขายังต้องให้อีกสองสามหมื่น
ทีนี้จ่ายค่าครองชีพล่วงหน้าครึ่งปี แค่เก้าพันบาท
"เออ หลังจากนี้เราจะไม่ให้เงินแกอีกแม้แต่บาทเดียว มีเรื่องอะไรก็อย่ามาหาฉัน"
วางสายไป ฉีซู่โจวก็ถอนหายใจโล่งอก
เฉิงซวงหนิงได้ยินเขาคุยโทรศัพท์เรื่องขอเงิน พูดเองว่า "เสื้อผ้ารองเท้าที่ใส่มาวันก่อน ขายได้แปดพันบาท ฉันพักโรงแรมอีกเจ็ดวัน ตอนนี้เหลืออยู่สี่พันกว่า ถ้าเธอต้องการก็แบ่งไปใช้ได้นะ"
ฉีซู่โจวฟังแล้วแอบใจสั่น เสื้อผ้ารองเท้าอะไร สวมใส่แล้วยังขายได้แปดพัน?
โรงแรมอะไรอยู่เจ็ดวันต้องจ่ายสามสี่พัน?
ความกดดันบนบ่าเพิ่มขึ้นทันที เขาทำเป็นใจเย็น ๆ โบกมือ: "ไม่ต้อง ฉันมีเงิน เธอเก็บเงินไว้ใช้เองเถอะ"
เฉิงซวงหนิงยังไม่คุ้นเคยกับเขามากนัก ก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม เดินมองไปรอบ ๆ ห้องแล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
ฉีซู่โจวขนลุกซู่: "หัวเราะอะไร?"
เฉิงซวงหนิง: "ไม่คิดว่ามันจะเป็นบ้านที่เล็กกะทัดรัดน่ารักแบบนี้ ชอบจังเลย"
ฉีซู่โจว: "..."
เธอนี่เป็นคุณหนูลงมาจากสวรรค์เพื่อมาลำบากใช่ไหม?
สำหรับเขาแล้ว นี่ถือว่าเป็นบ้านที่ค่อนข้างดีแล้ว
แต่คำนี้เขาไม่ได้พูดออกไป
"เธอมีมือถือไหม?"
เฉิงซวงหนิงส่ายหน้า เธอไม่มีบัตรประชาชน ทำเบอร์โทรศัพท์ไม่ได้ เลยไม่ได้ซื้อมือถือ
ฉีซู่โจวนึกถึงปัญหานี้ได้เหมือนกัน: "ฉันจะใช้บัตรประชาชนของฉันทำซิมเสริมให้เธอ ซื้อมือถือก่อนเถอะ"
เฉิงซวงหนิงเดินตามเขาไปที่ชั้นสองของห้างสรรพสินค้า จะก้าวเข้าไปในร้านแอปเปิล
ฉีซู่โจวรีบดึงแขนเธอไว้: "เธอจะทำอะไร?"
เฉิงซวงหนิงกระพริบตางง ๆ: "ไม่ใช่จะซื้อมือถือเหรอ?"
ฉีซู่โจว: "..."
เขากลัวว่าเข้าไปแล้วออกมา ไตตัวเองจะไม่ปลอดภัย
กระแอมเบา ๆ สองที ฉีซู่โจวพูดเชิงถาม "แบบว่า... ยังไม่ต้องซื้อก่อนก็ได้ รอฉันสองสามวัน"
เฉิงซวงหนิงไม่เคยซื้อมือถือด้วยตัวเองมาก่อน เมื่อก่อนรุ่นใหม่ยังไม่ออกก็มีคนส่งมาถึงหน้า เธอไม่ค่อยรู้เรื่องราคาเท่าไหร่ ก็ไม่ได้คิดมาก: "ได้"
ฉีซู่โจวกลับมาที่หอพักก็รั้งเพื่อนร่วมห้องอ้วนไว้ทันที: "เมื่อวานเธอบอกว่ามีที่ก่อสร้างแห่งหนึ่งรับคน จ่ายวันละสามร้อยจ่ายรายวัน ไปได้อีกไหม?"
เจ้าเด็กอ้วนชื่อเฉินเหวินไห่ ได้ยินแล้วก็ดันแว่นตาบนดั้งจมูก ล้อเล่น: "เป็นอะไรไปพี่โจว? พ่อใจร้ายของเธอไม่ส่งเงินให้แล้วเหรอ?"
ฉีซู่โจวไม่อยากคุยกับเขามาก "ก็แค่บอกฉันว่ามาได้หรือไม่ได้"
เฉินเหวินไห่มองเขาขึ้นลงแล้วพูด: "ได้สิ แต่เธอรับความลำบากได้เหรอ?"
ฉีซู่โจวสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบ หนักไม่ถึงแปดสิบโล หน้าตาขาวสะอาด หล่อมาก ที่โรงเรียนถือว่าเป็นระดับดาวมหาวิทยาลัย
ปกติชอบไปเล่นบาสที่สนาม ดึงดูดสายตาและเสียงเชียร์ของสาว ๆ มากมาย
เฉินเหวินไห่ไม่คิดว่าเขาเป็นคนที่ทนความลำบากได้
ฉีซู่โจวไม่อยากพูดมาก: "ถ้าไปได้ก็ให้เบอร์ติดต่อฉันมา"
เป็นช่วงกลางฤดูร้อน แดดที่ไซต์ก่อสร้างร้อนจัด ฉีซู่โจวสวมหมวกกันน็อกกับถุงมือ อุ้มเหล็กและปูนอย่างเหนื่อยหน่าย
ทำงานอย่างขยันขันแข็งมาได้ครึ่งวัน เหนื่อยจนแทบยืดหลังไม่ขึ้น
หัวหน้างานเดินมาตรวจ เห็นเขานั่งพักอยู่กับพื้น สีหน้าไม่พอใจ: "ทำไม่ได้ก็กลับไปสิ อย่ามานั่งทำเป็นทำอยู่ที่นี่"
ฉีซู่โจวเงยหน้าขึ้น ดวงอาทิตย์เที่ยงวันส่องแสงจ้าเขาตา เขาเหลือบตามองครึ่งหนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน ล้วงบุหรี่จากกระเป๋าเสื้อส่งให้หัวหน้างาน
หัวหน้างานเหลือบมองเขา รับบุหรี่เข้าปาก
ฉีซู่โจวใช้มือข้างหนึ่งบังลม อีกข้างจุดไฟ ยิ้มกว้างแล้วพูด: "หัวหน้าหวง ทางนี้มีงานเบา ๆ รายได้ดี ๆ ไหม ผมเรียนอะไรก็ได้"