เฉิงซวงหนิงหัวเราะอย่างขบขัน แล้วพูดต่อว่า "ตอนนั้นตอนที่ฉันไปดูตัวกับเธอ ฉันเลยถามว่าเธอต้องการมีลูกชายไหม เธอเดาได้ไหมว่าเธอพูดอะไร?"
ฉีซู่โจวตอบออกมาโดยไม่ทันคิด "จะเอาลูกชายไปทำไม ครอบครัวฉันก็ไม่ได้มีบัลลังก์ให้สืบทอด"
เขาหยุดคิดเล็กน้อย แล้วเสริมอีกประโยค "ถึงจะมีบัลลังก์ ลูกสาวฉันก็เป็นราชินีได้"
เฉิงซวงหนิงพยักหน้า "มีเหตุผล"
อาหารเพิ่งจะถูกยกขึ้นโต๊ะพอดี ฉีซู่โจวหยิบที่คีบขึ้นมาแล้ววุ่นวายกับการย่างเนื้อ
เฉิงซวงหนิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองดูตะแกรงย่างที่น้ำมันแตกซ่า กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ มือถือก็สั่นสองครั้ง
เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากเฉิงอานหราน น้องสาวของเธอ [พี่สาว ปีนี้ปิดเทอมฤดูร้อนพี่กลับบ้านไหม?]
เฉิงซวงหนิงเม้มริมฝีปาก รู้สึกไม่รู้จะตอบกลับไปยังไง
เฉิงอานหราน [พ่อบอกว่าปิดเทอมฤดูร้อนทั้งครอบครัวจะไปเที่ยวสวิตเซอร์แลนด์ พี่จะไปด้วยกันไหม?]
เฉิงซวงหนิงรู้สึกจุกในอก คำว่า "ทั้งครอบครัว" นั้น ไม่มีเธอรวมอยู่ด้วย
เมื่อก่อนตอนที่กลุ่มครอบครัวเพิ่งเริ่มเป็นที่นิยม ตอนนั้นทั้งห้าคนในครอบครัวกำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหาร เฉิงอานหรานก็ถามขึ้นมาว่า "พ่อคะ ทำไมพี่สาวไม่อยู่ในกลุ่มล่ะ?"
คุณพ่อเฉิงลูบหัวเฉิงอานหราน แล้วพูดยิ้มๆ ว่า "พี่สาวเธอไม่ชอบใช้แอปวีแชต"
มือที่เฉิงซวงหนิงกำลังจะเอื้อมไปหยิบมือถือนั้น ก็ค้างอยู่ตรงนั้น
อีกสี่คนที่เหลือพูดคุยหัวเราะกันต่อ เธอเพียงแค่นั่งมองเงียบๆ
นั่นเป็นครั้งแรกที่เฉิงซวงหนิงรู้สึกได้ว่า ความเกลียดชังที่คุณพ่อเฉิงมีต่อเธอ ถึงขั้นที่ไม่อยากแม้แต่จะแสร้งทำเป็นเกรงใจกันแล้ว