"เรื่องการศึกษานายไม่ต้องห่วง มีเงินมากพอ จะจ้างพี่เลี้ยงและครูที่ดีที่สุดมาให้ก็ได้ ส่วนเธอแต่ละวันก็แต่งตัวให้สวยๆ พาฉันออกไปข้างนอกแล้วทำให้ฉันมีหน้ามีตา"
ฟังจบเฉิงซวงหนิงก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที ที่แท้การแต่งงานก็เป็นเรื่องน่ากลัวและน่าเวทนาขนาดนี้
คนที่สองที่มาสู่ขอคือฉีซู่โจว ตอนนั้นเขาสวมสูทสีดำที่ตัดเย็บเข้ารูปเดินเข้ามา นั่งลงตรงหน้าเธอ แล้วพูดตรงประเด็นว่า
"คุณเฉิง ผมจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง ตอนนี้อายุ 26 ปี ไม่มีครอบครัว มีบริษัทอยู่หลายแห่งในชื่อของตัวเอง บางแห่งก็เข้าตลาดหลักทรัพย์แล้ว ปกติทำงานยุ่งมาก ไม่มีงานอดิเรก..."
เฉิงซวงหนิงขัดขึ้นมา "ต้องให้ฉันคลอดลูกชายให้ไหม?"
ฉีซู่โจวดูจะตกใจเล็กน้อย ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ไม่ต้อง"
"ก็คุณล่ะ"
อาจจะเป็นเพราะหลายปีมานี้อัตราการแต่งงานลดลงเรื่อยๆ สองคนจึงไม่ต้องต่อคิวและเดินไปที่เคาน์เตอร์ได้เลย
ถ่ายรูปเสร็จ กรอกแบบฟอร์มคำแถลงการจดทะเบียนสมรสเสร็จ ทั้งสองคนก็เซ็นชื่อและพิมพ์ลายนิ้วมือต่อหน้าเจ้าหน้าที่
ทะเบียนสมรสที่ยังอุ่นๆ ตกมาอยู่ในมือ ฉีซู่โจวหยิบขึ้นมาดูอย่างละเอียด ความรู้สึกบางอย่างที่พูดไม่ออกพวยพุ่งขึ้นในใจ หนักแน่น นั่นคือความรับผิดชอบ
ขณะที่เดินออกไปที่ประตูใหญ่ ฉีซู่โจวก็มองเห็นป้ายชี้ทางบนพื้น: แท่นปฏิญาณตน
เขาจับมือเฉิงซวงหนิงแล้วถาม "ไปดูไหม?"
เฉิงซวงหนิงมองตาม ก็รู้สึกอยากรู้ขึ้นมา ครั้งก่อนพวกเขาจดทะเบียนเสร็จก็กลับเลย ไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีที่แบบนี้อยู่