ฉีซู่โจวโผล่เข้าไปดูใกล้ ๆ ผักสับฝีมือไม่ได้เรื่อง แต่ภาพรวมก็ยังดูเข้าท่าอยู่ เขาชมหนึ่งประโยค: "ฉลาดจริง ๆ นะ"
"กินข้าวหรือยัง" เฉิงซวงหนิงหุงข้าวมาแค่ปริมาณคนเดียว
ฉีซู่โจวยังไม่ได้กิน เขาขี่จักรยานจากไซต์ก่อสร้างมาตอนเที่ยง เวลาไม่มากนัก เดี๋ยวก็ต้องปั่นกลับไปต่อ เขาจึงโกหก: "กินแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ฉันแค่อยากมาดูเธอ"
"อ้อ"
เฉิงซวงหนิงยกกับข้าวขึ้นโต๊ะ คีบหมูเส้นผัดซอสหนึ่งชิ้นส่งไปที่ปากเขา: "ลองชิมฝีมือฉันดูสิ"
ฉีซู่โจวไม่เคยถูกผู้หญิงป้อนข้าวมาก่อน ใบหูเริ่มร้อนผ่าว แต่พอสบตากับดวงตาที่ยิ้มระรื่นของเธอ เขาก็ยังอ้าปากรับ
"อร่อยไหม" เฉิงซวงหนิงมองเขาด้วยแววตาคาดหวัง
"อร่อยมาก อร่อยกว่าที่ฉันทำอีก" ฉีซู่โจวไม่ได้พูดแบบเอาใจ
เขาทำอาหารตามสูตรเก่า ๆ ที่เรียนจากผู้ใหญ่ เครื่องปรุงก็มีแค่ซีอิ๊วขาว ซีอิ๊วดำ เกลือ ส่วนเฉิงซวงหนิงหาสูตรจากอินเทอร์เน็ต เครื่องปรุงสารพัดชนิดจัดเต็ม รสชาติเข้มข้นเกินคาด
เฉิงซวงหนิงยิ้มจนตาหยี แล้วหยิบชามอีกใบตักข้าวให้เขามากกว่าครึ่ง: "เห็นเธอชมฉันจริงใจขนาดนี้ เลยเลี้ยงข้าวเธอ"
"ไม่ต้องหรอก ฉันกินไม่พอเอง" ฉีซู่โจวไม่อยากแย่งข้าวเธอกิน
แต่สีหน้าเฉิงซวงหนิงกลับจริงจัง: "ทำไมเธอต้องเกรงใจฉันตลอดเลยล่ะ"
"ทำไมไม่เชื่อฟังเหมือนฉันบ้างล่ะ สั่งให้ทำอะไร ทำไมไม่ทำตามให้เรียบร้อยล่ะ"
เฉิงซวงหนิงเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนเด็ก ๆ พ่อถึงชอบอบรมสั่งสอนให้เธอเชื่อฟัง