ฉีซู่โจว: "มีอะไรให้ถามนักหนา? ปฏิเสธก็แปลว่าไม่ชอบหรือไม่เหมาะสม"
"ก็ได้" เฉิงซวงหนิงไม่ถามต่อ อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย
ที่รู้ว่าการที่ตัวเองโผล่มาโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่ได้ทำให้ตัวเองกลายเป็นมือที่สาม และไม่ได้ทำลายความสัมพันธ์ของฉีซู่โจว เฉิงซวงหนิงก็โล่งใจ
กลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ เฉิงซวงหนิงถอดรองเท้า เดินไปนั่งที่เก้าอี้ ยุ่งมาทั้งวัน เธอเริ่มเหนื่อย
สองวันนี้ฉีซู่โจวกับหัวหน้าหวงเข้ากันได้ดี พอเขายอมลดกำไรให้ตลอด หัวหน้าหวงก็ยอมให้เขาหยุดหนึ่งวัน
เขาเดินเข้าครัว เปิดตู้เย็นหยิบผักหลายอย่างออกมา: "เดี๋ยวฉันทำข้าวเอง"
"รบกวนเธอแล้ว" เฉิงซวงหนิงไม่อยากขยับตัวจริง ๆ เลยเล่นโทรศัพท์
ช่วงนี้เธอติดเกมเล็ก ๆ พอมีเวลาว่างก็เปิดเล่นสองสามรอบ
ฉีซู่โจวยุ่งในครัวครึ่งชั่วโมง ทำกับข้าวสามอย่าง ยกขึ้นโต๊ะ จัดช้อนตะเกียบให้เรียบร้อย: "กินข้าวเถอะ"
เฉิงซวงหนิงล้างมือ แล้วนั่งลงกินข้าวกับเขา
"เธอเรียนหนักมากไหม?" ปกติส่งข้อความไป เขากว่าจะตอบก็ทิ้งช่วงไปนาน
"ก็ค่อนข้างเยอะ" ฉีซู่โจวโกหก
"อ้อ งั้นเธอกินเยอะ ๆ จะได้บำรุงสมอง เรียนก็เหนื่อยเหมือนกันนะ"
เฉิงซวงหนิงไม่ค่อยชอบเรียนหนังสือ การเรียนทำให้เธอทุกข์ใจ ฟังอาจารย์บรรยายเหมือนฟังภาษาต่างดาว ในความคิดของเธอ การเรียนเป็นเรื่องที่ต้องใช้สมองมากและเหนื่อยมาก
ฉีซู่โจวไม่อธิบายเพิ่ม กินข้าวเงียบ ๆ
กินข้าวเสร็จ จู่ ๆ ข้างนอกก็มีฝนตก ฝนใหญ่ตกลงมาอย่างกะทันหัน ฉีซู่โจวเห็นเสื้อผ้าที่ตากไว้ที่ระเบียง รีบวิ่งไปเก็บเสื้อผ้าเข้าบ้าน