วันรุ่งขึ้น ตอนเช้าตรู่ เฉิงซวงหนิงก็ได้รับข้อความแจ้งว่าผ่านการสัมภาษณ์
[คุณเฉิง เนื่องด้วยคุณทำผลงานการสัมภาษณ์ได้ดีเยี่ยม เราจึงตัดสินใจรับคุณเข้าทำงาน ลิงก์เซ็นสัญญาส่งให้แล้ว ทางด้านเงินเดือนและสวัสดิการ คุณมีข้อสงสัยอะไรไหมคะ?]
เฉิงซวงหนิงตื่นเต้นจนอยากจะกรี๊ดออกมาสองที แต่กลัวคนอื่นได้ยินแล้วคิดว่าเธอบ้า เลยต้องอดทนเอาไว้อย่างสุดกำลัง
เธอกดเข้าไปดูลิงก์ เห็นช่องเงินเดือนและสวัสดิการเขียนว่า 120 ต่อชั่วโมง การันตีชั่วโมงสอนขั้นต่ำ 15 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ คิดแล้วก็ได้อาทิตย์ละ 1,800
บวกกับเงินที่เธอได้จากการไปทำอาหารกลางวันให้ตามบ้านทุกวัน รวมแล้วเดือนนึงก็เกินหนึ่งหมื่น
เฉิงซวงหนิงพอใจมาก ตอบกลับไป: [ไม่มีปัญหา เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว]
อีกฝ่ายตอบ: [งั้นฉันขอส่งโครงร่างหลักสูตรให้เธอก่อน เธอเตรียมตัวสองวัน มะรืนนี้จะจัดคาบเรียนให้]
เฉิงซวงหนิง: [ได้ค่ะ]
ตอนกลางคืน ตอนฉีซู่โจวกลับมาถึงบ้าน เฉิงซวงหนิงกำลังนอนฮัมเพลงเบาๆ อยู่บนเตียง
พอเห็นเขาเข้ามา เธอก็ลุกขึ้นนั่ง ถามด้วยน้ำเสียงที่ดีมาก: “กลับมาแล้วเหรอ?”
ฉีซู่โจวถอยออกไปนอกประตู แล้วเปิดประตูเข้ามาใหม่อีกรอบ
เฉิงซวงหนิงขมวดคิ้ว: “แกทำอะไร?”
ฉีซู่โจว: “นึกว่าผมเปิดผิดบ้าน”
เฉิงซวงหนิง: “???”
ช่างเถอะ เธอทน
เฉิงซวงหนิงลงจากเตียง เปิดโทรศัพท์หารูปจดหมายตอบรับงาน ยื่นให้เขาไปอย่างภาคภูมิใจพลางพูดว่า: “วันนี้ฉันหางานได้”