เฉิงซวงหนิงนั่งลงในท่าเดิม ก่อนจะกลอกตาอย่างเอือมระอาสุดๆ "ฉันไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอก แค่บังเอิญไปเจอคลิปสั้นสามนาที คลิปจบพอดี ฝั่งห้องข้างๆ ก็จบเหมือนกัน"
ฉีซู่โจวหัวเราะเยาะ "บังเอิญเข้าขนาดนั้นเลยเหรอ"
พอพูดจบ เฉิงซวงหนิงก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอมานั่งคุยเรื่องแบบนี้กับฉีซู่โจวได้ยังไงกัน?
พวกเขาสนิทกันขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?
ฉีซู่โจวมองเธอที่จ้องมองเขาอย่างประเมินไปมา แล้วพูดด้วยท่าทีระวังตัว "ทำไม? ฉันไม่ถึงสามนาทีซะหน่อย"
เฉิงซวงหนิง "ฉันพูดแบบนั้นตอนไหน? นี่แกสารภาพเองนะ"
ฉีซู่โจวสูดจมูกฟึดฟัด "จะให้ฉันสารภาพก็ต้องลองก่อนสิ อยากลองไหมล่ะ?"
เฉิงซวงหนิงรีบนอนลงห่มผ้าทันที พร้อมกับหาวหวอดหนึ่งที "ฉันง่วงแล้ว"
แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าเขามีความสามารถแค่ไหน
ในเน็ตต่างพูดกันว่าผู้ชายยิ่งอายุน้อยก็ยิ่งแข็งแรง ตอนนี้ฉีซู่โจวเพิ่งอายุยี่สิบเอ็ด อาจจะเก่งกาจกว่าตอนหกปีก่อนเสียอีก เธอคงบ้าไปแล้วถึงกล้าต่อปากต่อคำแบบนี้
ฉีซู่โจวมองท่าทางขลุกขลักหลบเลี่ยงของเธอแล้วรู้สึกขำ
สถานการณ์มันเปลี่ยนไปได้ยังไงกัน?
เขายังจำได้ดี ตอนวันไปจดทะเบียน เรื่องแบบนี้เธอเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน
เฉิงซวงหนิงรออีกหนึ่งวัน ก็ยังไม่ได้รับข้อความเชิญสัมภาษณ์ กลับได้ฉีซู่โจวกลับมาบ้านในตอนเย็นก่อน
"วันนี้พ่อบ้านส่งข้อความมาบอกว่า ห้องข้างๆ ร้องเรียนว่าเราเสียงดังตอนกลางคืน ให้เราหัดเบาๆ หน่อย"
เฉิงซวงหนิงเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ "เรากลางคืนไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง จะไปดังอะไรกัน?"