ฉีซู่โจวหยิบเก้าอี้มานั่งข้างๆ เธอ เกิดความสนใจขึ้นมาถามว่า "เธอโอ้ยขนาดนั้นได้ยังไง?"
เฉิงซวงหนิงวางปากกาลง ใช้สองมือเท้าคางแล้วพูดว่า "ฉันบอกพวกเขาว่า ฉันอายุสามสิบ ปีนี้สอนหนังสือมาแปดปีแล้ว เป็นครูสอนภาษาอังกฤษไอเอลส์มากประสบการณ์ นักเรียนที่ฉันเคยสอน ไม่มีใครสอบได้ต่ำกว่าหกเลยสักคน"
ฉีซู่โจวกลั้นหัวเราะ ยกนิ้วโป้งให้เงียบๆ "เก่งมาก โอ้ยได้ดีจริงๆ"
เฉิงซวงหนิงหรี่ตาลง พูดอย่างหมดเรี่ยวแรง "ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะพูดเว่อร์ขนาดนี้ พออ้าปากแล้วหยุดไม่ได้"
หัวหน้าสถาบันแค่บอกเธอว่า ต้องทำตัวให้ดูมีประสบการณ์ ความสามารถในการสอนต้องดูมืออาชีพและเป็นเลิศ ถึงจะดึงดูดนักเรียนไว้ได้
เธอแสดงไปแสดงมา พอสอนหนังสือก็เริ่มเชื่อในคาแรกเตอร์ของตัวเองเข้าแล้ว ยิ่งสอนยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นยอดฝีมือในวงการ
ฉีซู่โจวมองหน้าเธอ สำรวจเธอขึ้นลงด้วยความสงสัย "นักเรียนเธอเชื่อจริงๆ เหรอว่าเธออายุสามสิบ?"
เฉิงซวงหนิง "ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? การเรียนไม่ใช่การเข้าพักโรงแรม ไม่มีใครขอให้ฉันโชว์บัตรประชาชนหรอก"
ฉีซู่โจวยิ้ม "สู้ๆ นะ"
เฉิงซวงหนิงหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง พูดพร้อมกับฟังไปด้วย "ฉันก็เลยกำลังเรียนอยู่ไง ตั้งใจจะรวบรวมจุดเด่นของสำนักต่างๆ ให้ดีที่สุด จะได้ทำให้นักเรียนของฉันสอบผ่านหกกันได้จริงๆ สักที"
ฉีซู่โจวลูบหัวเธอ ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "เธอค่อยๆ เรียนไปเถอะ ฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะ"
พอเขาออกจากห้องน้ำมา เฉิงซวงหนิงก็หลับไปแล้วทั้งที่ยังนอนฟุบอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์
ฉีซู่โจวเดินไปที่ข้างตัวเธออย่างเบามือ เปิดดูสมุดโน้ตบนโต๊ะ เห็นจดไว้หนาแน่นเป็นสิบกว่าหน้า ตั้งใจมาก