หลินชิงเหยียนนอนครึ่งตัวบนโซฟา ผมยาวสยาย สายตามองเพดานอย่างเหม่อลอย บนทีวีตรงหน้ากำลังฉายโฆษณาที่น่าเบื่อหน่าย
เฉิงซวงหนิงเดินเข้ามาหาเธอ ค่อยๆ ก้มตัวลง ส่งถุงน้ำแข็งให้พร้อมพูดว่า “หน้าของเธอ ใช้ถุงน้ำแข็งประคบหน่อยจะหายเร็วขึ้น”
หลินชิงเหยียนหันมามองถุงน้ำแข็งที่เฉิงซวงหนิงยื่นให้ ไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนี้ ดวงตาเริ่มแดงก่ำ พึมพำว่า “ฉันคิดไม่ตกจริงๆ ว่าทำไมถึงเป็นลูกแท้ๆ ด้วยกัน กลับแตกต่างกันได้ขนาดนั้น”
“พี่ชายฉันเป็นแก้วตาดวงใจของพวกเขา ส่วนฉันเป็นแค่ต้นไม้เงินทอง พวกเขาไม่เพียงอยากได้เงินฉัน ยังหวังให้ฉันกระดิกหางขอความเมตตา คุกเข่ายกเงินให้ด้วยสองมือ ในสายตาพวกเขา ฉันมันต่ำต้อยขนาดนั้นเลยหรือ?”
เฉิงซวงหนิงย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง เปิดผมยาวๆ ของเธอออก ช่วยประคบให้ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เธอปฏิเสธพวกเขาไปแล้วใช่ไหม?”
เมื่อครู่พ่อแม่ของหลินชิงเหยียนเดินออกไปอย่างหัวเสีย คงไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปแน่
หลินชิงเหยียนกัดริมฝีปากพยักหน้า “ฉันคิดได้แล้ว ไม่ว่าฉันจะให้เงินพวกเขามากแค่ไหน ก็เหมือนเอาขนมปังไปขว้างหมา หมากินอิ่มแล้วยังอยากกลับมากัดฉันอีก ฉันจะไม่ให้เงินพวกเขาสักบาท”
พูดจบ เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอเงยหน้าถามเฉิงซวงหนิงว่า “เธอจะคิดว่าฉันเห็นแก่ตัว ไม่กตัญญูไหม?”
เฉิงซวงหนิงยิ้มบางๆ “ทำไมต้องกตัญญูล่ะ? คนเราเกิดมาไม่ควรดูแลตัวเองก่อนหรือ? ให้ความรู้สึกของตัวเองมาก่อน?”
“ถ้าตัวเธอเองยังไม่มีความสุข จะมีพลังไปตอบแทนคนอื่นได้ยังไง? แล้วจะไปกตัญญูต่อพ่อแม่ที่คิดจ้องจะตักตวงผลประโยชน์จากเธอได้ยังไง?”