คราวนี้ฉีซู่โจวหิวขึ้นมาจริง ๆ เลยไม่ได้ปฏิเสธอะไรอีก
เฉิงซวงหนิงยกกับข้าวขึ้นโต๊ะ แล้วยื่นตะเกียบให้เขา
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังทานข้าวอยู่ หน้าประตูก็มีเสียงเคาะดังขึ้น “ส่งอาหารครับ”
ฉีซู่โจวนึกถึงเหตุการณ์คราวก่อนได้ ก็รีบมองเฉิงซวงหนิงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เธอสั่งอาหารเหรอ?”
เฉิงซวงหนิงคีบเนื้อชิ้นหนึ่งแล้วตอบอย่างใจเย็น : “ฉันไม่ได้สั่ง น่าจะเป็นของห้องข้าง ๆ”
“แล้วทำไมอาหารของห้องข้าง ๆ ถึงมาส่งที่หน้าห้องเธอ?”ฉีซู่โจวรู้สึกได้ถึงลางร้ายขึ้นมาทันที
เฉิงซวงหนิงก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน : “อาจจะแค่เธอใส่ที่อยู่ผิดก็ได้ ฉันบอกให้เธอแก้หลายครั้งแล้ว แต่เธอน่าจะลืม”
ฉีซู่โจวขมวดคิ้ว : “หลายครั้ง?”
เฉิงซวงหนิงพยักหน้า : “ใช่ แล้วหลังจากนั้นฉันก็ชินละ พอรู้ว่าไม่ใช่อาหารของฉัน ฉันก็ไม่เปิดประตู”
ฉีซู่โจววางตะเกียบทันทีแล้วเดินออกไปข้างนอก พอดีเจอผู้หญิงจากห้องข้าง ๆ เดินมารับอาหาร พือเขาเอื้อมมือไปคว้าไว้ทันที
“ทำไมเธอเน่า!” นี่มันอาหารของฉัน นะ” หญิงสาวจ้องเขาด้วยสายตาเหนือบอล
ฉีซู่โจวเดินมองนางอย่างเย็นชา : “เมื่อกี้คนส่งอาหารเคาะประตูบ้านฉัน ที่อยู่บนถุงก็เป็นที่อยู่บ้านของฉัน เธอจะบอกว่าเป็นอาหารของเธอได้ไง?”
“ฉันสั่งเอง มีคำสั่งซื้อในมือถือฉัน ฉันจ่ายเงินเอง ก็เป็นอาหารของฉัน”
หญิงสาวเอื้อมมือจะแย่งไป แต่ฉีซู่โจวหลบได้อย่างง่ายดาย
เขามีท่าทีแข็งกร้าว : “เธอแจ้งตำรวจเถอะ ให้ตำรวจเป็นคนตัดสินใจเองเลย ว่าอาหารนี้เป็นของใคร”