"เปิดเลยเปิดเลย" เฉิงซวงหนิงยิ้มให้เขา
ฉีซู่โจวมองตาคู่หยีที่ยิ้มจนโก่ง ดวงตาสีอ่อนเปล่งประกายความดีใจเต็มเปี่ยม เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย สุดท้ายก็เปิดเกมให้
เล่นกันทั้งคืน ฝ่ายตรงข้ามใจกว้างโอนเงินสามร้อยหยวนให้เขา: [ชอบภรรยาคุณมาก พรุ่งนี้ให้เธอมาเล่นกับฉันอีกได้ไหม? ฉันยังจ้างเธออยู่]
ฉีซู่โจว: “???”
เฉิงซวงหนิงอยู่ข้างๆ ตื่นเต้นมาก ดึงแขนเขาถาม: “คืนนี้ฉันหาเงินได้เท่าไหร่?”
ฉีซู่โจวโอนเงินให้เธอทันที: “สามร้อย”
“ว้าว!” เฉิงซวงหนิงยิ้มกว้างจนมุมปากแทบฉีก ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ
เงินจำนวนนี้ สำหรับเธอแล้ว มีความหมายอย่างยิ่ง
นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่เธออายุยี่สิบสี่ปี หาเงินด้วยสองมือของตัวเอง
“ผู้หญิงคนนั้นพรุ่งนี้ยังเล่นอีกไหม?” เฉิงซวงหนิงมองฉีซู่โจวด้วยสายตาเปี่ยมความคาดหวัง
ฉีซู่โจวสีหน้าเรียกได้ว่าพูดไม่ออก
นี่ถือเป็น...การวิ่งเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ในแง่หนึ่งหรือเปล่านะ?
“พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
ฉีซู่โจวอาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง ผ้าห่มผืนก่อนหน้านี้ซักสะอาดแล้ว อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของดอกมะลิ
เฉิงซวงหนิงขดตัวอยู่ในผ้าห่มข้างๆ เขา พลิกไปพลิกมาตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ
ฉีซู่โจวถามขึ้นทันใด: “เธอรักฉันไหม?”
“หืม?” เฉิงซวงหนิงชะงัก มองเขาด้วยความสับสน
ฉีซู่โจวอธิบาย: “ที่ฉันหมายถึงคือ เธอรักฉันในอีกหกปีข้างหน้าไหม?”
เมื่อครู่เขาจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า ไม่ว่าจะตอนที่เจออวี้เยว่เยว่ที่โรงพยาบาลครั้งก่อน หรือเมื่อกี้ที่ผู้หญิงคนนั้นเปิดไมค์พูดกะทันหัน เฉิงซวงหนิงดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย