ฉีซู่โจวนึกขึ้นได้ว่าคนท้องมักจะรู้สึกไม่สบายตัวบ่อยๆ เขายื่นมือออกมาจากผ้าห่มแล้วเอื้อมไปจับขาของเธอ: "ฉันนวดให้เธอนะ"
ผิวของเฉิงซวงหนิงดีมาก ขาวเนียนราวกับหยาดน้ำค้างแข็ง น่องเมื่อจับดูแล้วทั้งนุ่มทั้งลื่น
หลังจากตากแดดมามากกว่าหนึ่งเดือน มือของฉีซู่โจวเริ่มออกสีแทนเข้มขึ้นเล็กน้อย นิ้วทั้งห้าเรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจน เส้นเลือดที่หลังมือค่อยๆ นูนขึ้นเล็กน้อย คดเคี้ยวทอดยาวเข้าสู่ข้อมือ วางอยู่บนน่องขาวเนียนของเฉิงซวงหนิง สีผิวที่ต่างกันชัดเจนราวกับภาพสะท้อน แฝงไว้ซึ่งความหมายของการรุกล้ำอย่างเงียบเชียบ
เขากลืนน้ำลาย ใจความวูบไหวผิดปกติเล็กน้อย แสร้งทำเป็นใจเย็นยกขาเธอมาวางบนขาของตัวเอง แล้วใช้ปลายนิ้วนวดวนเป็นวงกลม
ฝ่ามือกว้างอุ่นๆ สัมผัสกับน่อง ความร้อนแผดเผาทะลุผ่านผิวบางๆ ซึมเข้าไปในเส้นเลือดฝอย เฉิงซวงหนิงถูกความร้อนนั้นทำให้สะดุ้งหดเล็กน้อย
"อย่าขยับ" มือของฉีซู่โจวออกแรงกดขาเธอไว้ เสียงของเขาทุ้มต่ำลงอีกนิด
เฉิงซวงหนิงกัดริมฝีปาก ดวงตาสีแดงชื้นจ้องมองเขา อดทนต่อความรู้สึกเสียดสีเบาๆ จากปลายนิ้วที่หยาบกร้านลูบไล้ไปตามน่อง
อาการปวดเมื่อยเมื่อยล้าค่อยๆ ทุเลาลง เฉิงซวงหนิงมองไปมองมา ความง่วงก็เข้าครอบงำ เธอค่อยๆ หลับไป
ได้ยินเสียงกรนแผ่วเบา ฉีซู่โจวเงยหน้ามองเธอ อาจจะเป็นเพราะเพิ่งร้องไห้มา จมูกเลยตันนิดหน่อย
ฉีซู่โจวรอจนเสียงหายใจของเธอค่อยๆ สม่ำเสมอ ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วค่อยๆ วางขาของเธอกลับลงไปในผ้าห่ม
หลังจากนอนลง เขาจ้องเพดานที่ติดโคมไฟไว้ แล้วจู่ๆ ก็นอนไม่หลับขึ้นมา
-
เช้าวันรุ่งขึ้น เฉิงซวงหนิงได้รับข้อความจากหลินชิงเหยียน:
[วันนี้ยังมาที่บ้านได้ไหมคะ? อาหารที่คุณทำอร่อยมาก อยากให้คุณมาทำอาหารกลางวันที่บ้านฉันทุกวันได้ไหม?]