แม่หลินได้ยินคำพูดของเขา สีหน้าเปลี่ยนเป็นราวกับสิงโตที่ถูกยั่วโทสะในทันที ถลึงตาและพูดอย่างตื่นเต้นว่า "หลินชางหมิง เจ้าคนไร้ยางอาย ชั้นทำแบบนี้เพื่อใครกัน? ก็เพื่อลูกชายคนเดียวของสกุลหลินเรานี่แหละ!"
"ตอนนี้มันหาว่าชั้นน่าอายเหรอ? ก็เพราะแกไม่มีความสามารถไง! ถ้าแกเก่ง ชั้นจะต้องลดตัวแบบนี้หรือเปล่า?"
หลินพ่อรู้สึกเสียหน้าที่สุดทนไม่ไหว หน้าแดงก่ำดุด่ากลับว่า "เมรัยนัก นี่แกจะจับเขาไว้ถึงไหน ก่อนอื่นปล่อยมือก่อนสิ เดี๋ยวชั้นกลับไปจัดการกับแก"
แม่หลินเองก็โมโหจริง ๆ ไม่ยอมปล่อยมือ เฉิงซวงหนิงเจ็บแขนมาก แก้ตัวก็ไม่ได้ จึงใช้มืออีกข้างยกตะหลิวที่ร้อนจากหม้อขึ้น กดใส่ที่มือของแม่หลิน
แม่หลินร้อนจนผวา รีบปล่อยมือ พร้อมกับร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย โอ๊ย"
เฉิงซวงหนิงฉวยโอกาสรีบถอยไปที่ประตู เปิดประตูจะออกไป แม่หลินจะพุ่งเข้ามาจับตัวอีกครั้ง แต่หลินชิงเหยียนกับหลินพ่อก็ไวสายค่ะ ต่างคนต่างดึงแขนไว้คนละข้างเพื่อยึดตัวเอาไว้
"ซวงหนิง รีบไปเถอะ วันนี้ขอโทษจริง ๆ นะคะ" หลินชิงเหยียนเสียงสั่น ๆ คล้ายร้องไห้
เฉิงซวงหนิงมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรเลยจากไป ก้าวยาว ๆ ออกไป
ขึ้นรถเมล์ได้ ก็ถอนหายใจโล่งอก
ในกระเป๋ามีเสียงโทรศัพท์สั่นเป็นสองที เฉิงซวงหนิงหยิบออกมาดู เป็นข้อความจากฉีซู่โจว ส่งมา: [เธอไม่เคยอยู่บ้านตอนกลางวันเลยเหรอ?]