แม้จูฮุยจะจากไปอย่างกะทันหัน จนคนบ้านเฉียวรวมถึงหัวหน้ากองต่างพูดถึงเขาอยู่พักใหญ่ แต่ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป
หลังหัวหน้ากองจากไป คนบ้านเฉียวต่างก็มีธุระของตัวเองต้องจัดการ
เฉียวเหมยลี่เพิ่งกลับเข้าไปในห้อง เซียวเหิงก็รั้งเธอไว้ เพราะพวกเขากำลังจะออกเดินทางแล้ว ส่วนเจาเจาถูกพี่ชายพาไปจับปู เมื่อเห็นลูกชายมีความสุขขนาดนี้ได้ไม่บ่อย เฉียวเหมยลี่จึงไม่อยากขัดใจเขา
เธอกลับไปจัดกระเป๋าในห้องของตัวเอง แต่จู่ ๆ เซียวเหิงก็ปิดประตูห้องลง
“ถ้าผมดูไม่ผิด จูฮุยน่าจะรู้สึกพิเศษกับคุณใช่ไหม?”
เซียวเหิงเป็นทหารอยู่แล้ว สายตาเฉียบคมและช่างสังเกต เดิมทีเขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ แต่การจากไปอย่างกะทันหันของจูฮุยกลับทำให้เขาไม่แน่ใจขึ้นมา
เขาคิดว่าแทนที่จะพูดอ้อมค้อม สู้เปิดอกคุยกันตรง ๆ ดีกว่า สามีภรรยาไม่มีเรื่องไหนที่ปรึกษากันไม่ได้
แทนที่จะปล่อยให้เกิดความเข้าใจผิด สู้พูดกันให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า
เฉียวเหมยลี่ไม่คิดว่าเขาจะสังเกตได้ไวขนาดนี้ แต่เธอก็ไม่อาจเล่าความจริงทั้งหมดได้ จะให้เธอบอกหรือว่าจูฮุยเป็นพระเอกในนิยาย แถมยังเป็นลูกหลานของครอบครัวร่ำรวยในนครหลวง อนาคตไร้ขีดจำกัด หลังได้กลับไปสู่ตระกูลแล้ว ก็จะมีนางเอกที่รักเขามาก และเขาก็รักเธอมากเช่นกันอย่างนั้นหรือ?
ในเมื่อพูดความจริงไม่ได้ เธอจึงเลือกเล่าเพียงบางส่วน “คุณก็รู้นี่ เขาเป็นเด็กที่คุณปู่ฉันเก็บมา อายุห่างจากฉันไม่เท่าไร พวกเราโตมาด้วยกันแทบจะตลอด เพราะเห็นแก่คุณปู่ เขาถึงได้ยอมฉันมาตลอด เขาเคยพูดอะไรแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่ฉันคิดว่าเขาคงเข้าใจผิด ที่เขามีให้ครอบครัวเราคงเป็นความสำนึกบุญคุณ ส่วนที่มีให้ฉันก็คงเป็นเพราะบุญคุณเหมือนกัน”