สำนักพิมพ์นครเซี่ยงไฮ้ก็ตอบจดหมายเธอมาแล้ว บอกว่าหนังสือที่เธอส่งไปก่อนหน้านี้สามารถตีพิมพ์ได้
แม้ช่วงนี้จะควบคุมเนื้อหาสิ่งพิมพ์อย่างเข้มงวด แต่หนังสือของเธอไม่มีปัญหาเลย เป็นเพียงภาพวาดง่าย ๆ จัดอยู่ในหมวดหนังสืออ่านนอกเวลาเด็ก ไม่เกี่ยวข้องกับประเด็นอ่อนไหวใด ๆ
แต่เมื่อพิจารณาจากกระแสตอบรับของตลาดแล้ว จำนวนพิมพ์ครั้งแรกกำหนดไว้ที่ 10,000 เล่ม หากเฉียวเหมยลี่ตกลง ก็ให้โทรกลับไปทางนั้น แล้วพวกเขาจะส่งสัญญามาให้
ถ้าหนังสือวางขายแล้วได้รับผลตอบรับดี ภายหลังก็จะพิมพ์เพิ่มอีก
เพราะเรื่องนี้ เฉียวเหมยลี่จึงหาเวลาพาเจาเจาเข้าไปดูร้านหนังสือซินหัวในตัวอำเภอโดยเฉพาะ ช่วงนี้หนังสือสำหรับเด็กมีน้อยจริง ๆ ถ้ามีก็มักเป็นหนังสือการ์ตูน ราคาปกติอยู่ที่ไม่กี่เหมา เธอลองคำนวณคร่าว ๆ แล้ว รายได้จากการขาย 10,000 เล่มคงไม่มากนัก ส่วนค่าลิขสิทธิ์ที่เธอจะได้รับก็น่าจะอยู่ที่สองสามร้อยหยวน
แต่สำหรับเธอ เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด สิ่งสำคัญคือเธอยังขอทางโทรศัพท์ด้วยว่า พวกเขาพอจะส่งหนังสือสำหรับเด็กกับตำราเรียนมาให้เธอเป็นประจำได้ไหม เธอยินดีจ่ายเงินเพิ่มต่างหาก หนังสือเหล่านี้เธอตั้งใจหาไว้ให้เจาเจา
ยิ่งเป็นหนังสือที่หาได้ยากตามท้องตลาด หรือไม่มีขายในร้านหนังสือก็ยิ่งดี
อีกฝ่ายก็ตกลง พวกเขามีหนังสือตัวอย่างอยู่ไม่น้อย ทั้งยังมีหนังสือจากช่องทางต่าง ๆ อีกหลายเล่ม ขอแค่ไม่เกี่ยวข้องกับข้อมูลอ่อนไหว ก็จะส่งมาให้เธอทั้งหมด
หลังจากนั้นราวครึ่งเดือน เฉียวเหมยลี่ก็ได้รับพัสดุที่ส่งมาจากนครเซี่ยงไฮ้
นอกจากหนังสือกองใหญ่แล้ว ยังมีธนาณัติอีกฉบับหนึ่ง จำนวนเงินไม่มากนัก อยู่ที่ 200 หยวน ใกล้เคียงกับที่เฉียวเหมยลี่คาดไว้