ในบรรดาผู้ชายที่อยู่ตรงนั้น แม้แต่เฉียนจิ่งหงก็ยังดื่มจนเมามาย มีเพียงจูฮุยที่ไม่เมา สุดท้ายจูฮุยจึงช่วยพ่อเฉียวกับเฉียวอิงหย่งพาไปส่งที่ห้อง
ส่วนเซียวเหิงยกมือข้างหนึ่งกดหน้าผากไว้ ปากก็ยังพูดว่า “ผมไม่เมา”
ดูเหมือนเขายังพอมีสติอยู่บ้าง ถึงได้ลุกขึ้นเองไหว แล้วเดินโซเซตามเฉียวเหมยลี่ไปยังห้องด้านนอก
เฉียวเหมยลี่กำลังคิดจะชมว่าเขาคอแข็ง แต่เซียวเหิงกลับล้มตัวลงบนเตียงทันที แล้วก็ไม่ขยับอีกเลย
เห็นได้ชัดว่าเมาเหมือนกัน แค่ฝืนประคองสติกลับมาถึงห้องให้ได้ก่อนถึงค่อยหมดสติ
เฉียวเหมยลี่: …
ผู้ชายคนนี้ช่างมีใจอยากเอาชนะเสียจริง
เธอไม่ได้ช่วยทำกับข้าว ถึงตอนนี้จะเอาแต่นอนอ้อยอิ่งอยู่ในห้องต่อก็ไม่ได้ จึงไปช่วยในครัว
คนในบ้านเยอะ บรรยากาศก็ครึกครื้น หลายคนพูดคุยหัวเราะกัน ส่วนพวกผู้หญิงก็ไม่ได้ถือสาเรื่องที่ผู้ชายในบ้านเมา อย่างไรเสียปีหนึ่งก็ไม่ได้เกิดเรื่องแบบนี้บ่อยนัก ถือเสียว่าดื่มเพื่อความสนุกก็แล้วกัน
ในห้องโถงด้านนอก หนีนีกับหยวนหยวนพาเจาเจาเล่นอยู่
หลังจากเรื่องปีนรถไถครั้งก่อน เด็กหญิงทั้งสองก็ถูกพ่อแม่อบรมแล้วว่า ห้ามพาน้องชายไปเล่นอะไรอันตรายแบบนั้น คราวนี้เด็กหญิงทั้งคู่จึงพาเจาเจาไปขุดไส้เดือนแทน หลายคนกำลังยุ่งอยู่ในครัว แค่เหลือบมองเด็กทั้งสามเป็นระยะก็ไม่มีปัญหาอะไร
ท่ามกลางเสียงพูดคุยหัวเราะ วันแรกที่เฉียวเหมยลี่กลับบ้านแม่ก็ผ่านไปอย่างนั้น
ทริปนี้พวกเขามีวันหยุดทั้งหมด 7 วัน ระหว่างเดินทางก็ต้องใช้เวลาราว 3 วัน ดังนั้นเวลาที่จะได้อยู่บ้านตระกูลเฉียวจริง ๆ จึงมีแค่ 4 วัน
เมื่อรู้สถานการณ์ในบ้านแล้ว เฉียวเหมยลี่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล ที่สำคัญคือหัวหน้ากองผลิตพึ่งพาได้มาก ถึงอย่างนั้น พอปิดประตูห้อง เธอก็ยังเรียกพ่อกับพี่ชายมาอบรมเรื่องที่เขตบ้านพักครอบครัวทหารอยู่ดี