“ตกใจหมดเลย”
เจาเจาเองก็กลัวเหมือนกัน เขาตบอกเล็ก ๆ ของตัวเองเบา ๆ พอทุกอย่างสงบลง เขาก็รู้ว่ามีคนช่วยตัวเองไว้ จึงเงยหน้าขึ้นยิ้มให้คุณอาที่อยู่ตรงหน้า
“ขอบคุณครับคุณอา”
เจาเจาหน้าตาน่ารักมาก ดวงตากลมโต แก้มยุ้ยนุ่มนิ่ม เวลามองใคร แววตาก็ใสซื่อเป็นพิเศษ
จูฮุยใจเต้นวูบ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอุ้มเด็กโตขนาดนี้ ตัวนุ่มนิ่มน่ากอด สัมผัสแล้วรู้สึกดีมาก
เขากลืนน้ำลาย มุมปากยกยิ้มขึ้นนิดหนึ่ง “ไม่ต้องขอบคุณ ต่อไปต้องระวัง อย่าปีนขึ้นไปบนที่สูงมั่วซั่ว อายุยังน้อยอยู่”
เจาเจารีบพยักหน้า เขาแค่ไม่เคยเห็นรถแทรกเตอร์มาก่อน เลยรู้สึกสงสัยอยากรู้อยากเห็น
“คุณอาครับ เจาเจาจำคุณอาได้ คุณอาขับเจ้าตัวใหญ่คันนี้เป็น เก่งจังเลย งั้นคุณอาพาเจาเจาขับเจ้าตัวใหญ่คันนี้ด้วยได้ไหม...”
จูฮุยไม่ใช่คนอดทนอะไรนัก ปกติก็ชินกับการอยู่คนเดียวในหมู่บ้าน แต่พออยู่ต่อหน้าเจาเจาตัวน้อย ไม่รู้เพราะแววตาของเด็กใสซื่อเกินไป หรือเพราะเจ้าตัวน่ารักเกินห้ามใจ
จูฮุยไม่ได้ปฏิเสธ กลับอุ้มเจาเจาไว้ในอ้อมแขน ก้าวขายาว ๆ เดินตรงไปทางรถแทรกเตอร์ ระหว่างผ่านหัวรถ เขายังกำชับหนีนีกับหยวนหยวนให้นั่งดี ๆ
การสตาร์ตรถแทรกเตอร์ต้องใช้แรง ต้องหมุนคันสตาร์ตอยู่พักใหญ่ แต่สำหรับเขาแล้วกลับคล่องแคล่วเป็นอย่างดี จูฮุยสตาร์ตรถเสร็จ ก็ก้าวขายาวขึ้นไปบนรถแทรกเตอร์ แล้วนั่งลงพร้อมวางเจาเจาไว้บนตัก
“นั่งดี ๆ จับเสื้อฉันไว้”