จากกันไปหลายเดือน ฝีมือทำอาหารของคนตระกูลเฉียวก็ยังธรรมดาเหมือนเดิม
แต่วันนี้พอรู้ว่าครอบครัวของพวกเธอจะกลับมา หัวหน้ากองผลิตเฉียนจิ่งหงก็ให้ภรรยามาช่วยทำอาหารที่บ้านเฉียว พูดว่าเป็นฝีมือคนตระกูลเฉียวก็จริง ทว่าที่จริงแล้วอาหารส่วนใหญ่เป็นฝีมือพี่สะใภ้เฉียนเสียมากกว่า
เฉียนจิ่งหงเป็นคนมีเหตุผลและรู้จักตอบแทนบุญคุณ ส่วนพี่สะใใภ้เฉียนก็เป็นคนดีไม่น้อย รู้ว่าครอบครัวเฉียวมีบุญคุณต่อสามีของเธอ ปกติบ้านเฉียวมีเรื่องอะไร เธอก็เต็มใจยื่นมือช่วยเสมอ
อีกอย่าง ถึงคนตระกูลเฉียวจะเกียจคร้าน ชอบเล่นกับแมวเล่นกับหมา ไม่ยอมทำงาน แต่ก็ไม่ได้มีจิตใจคิดร้ายอะไร
หากมีคนในหมู่บ้านเจอปัญหา ขาดอาหารหรือไม่มีเงินรักษาตัว
พ่อเฉียวก็จะช่วยเท่าที่ช่วยได้
ห้องของเฉียวเหมยลี่ว่างอยู่ตลอด พอเธอกลับมา แม่เฉียวกับไป๋เซียวเหอก็ช่วยกันเอาผ้าห่มออกไปตาก แถมยังทำความสะอาดห้องไว้ล่วงหน้า แม้จะไม่ได้เรียบร้อยสมบูรณ์แบบทุกอย่าง แต่ก็ถือว่าดีมากแล้ว
“นี่ห้องของฉัน”
เฉียวเหมยลี่พาเซียวเหิงเข้าไป ที่นี่ไม่มีธรรมเนียมว่าลูกสาวที่แต่งงานออกไปแล้วกลับบ้านเดิมจะอยู่ห้องเดียวกับสามีไม่ได้ เธอจึงพาเซียวเหิงกับเจาเจาเข้าไปในห้องของตัวเองโดยตรง
การตกแต่งห้องออกแนวโบราณ วัสดุที่ใช้ทำเฟอร์นิเจอร์ล้วนเป็นของดี มองออกได้ว่าครอบครัวเฉียวเคยมีฐานะเพียงใด อีกทั้งพ่อแม่เฉียวก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อเฉียวเหมยลี่อย่างไม่เป็นธรรมเพียงเพราะเธอเป็นลูกสาว
เซียวเหิงวางสัมภาระลง
“ตามสบายเลยนะ ฉันเห็นหัวหน้ากองผลิตกับภรรยาอยู่ เดี๋ยวฉันไปถามพวกเขาเรื่องบางอย่าง”
ส่วนเรื่องอะไร ก็หนีไม่พ้นเรื่องพ่อกับพี่ชายของเธอ ถึงทั้งสองคนจะบอกทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์ว่าไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีอะไร แต่เฉียวเหมยลี่ก็ยังไม่สบายใจ