กรรมการฉินหันหน้าหนี ไม่พูดอะไรอีก
เซียวเหิงรู้จักนิสัยของกรรมการฉินดี เขาไม่ได้โกรธ แค่เป็นคนอารมณ์แบบนี้อยู่แล้ว
ชั่วขณะนั้น ในอากาศมีเพียงเสียงนกร้องกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวพร้อมเพรียงกัน
เซียวเหิงมองไปทางต้นเสียงเพลงอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะตามกองกำลังไป
เสียงเพลงดังแว่วขาด ๆ หาย ๆ อยู่เป็นระยะ
ผ่านไปอีกสิบกว่านาที
เสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เปลี่ยนเป็นท่วงทำนองฮึกเหิม
“น้องสาวเอ๋ย จงเดินไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ...”
“อย่าหันกลับมามอง...”
ยิ่งไปกว่านั้น เสียงเพลงยังดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
ในภูเขาไม่มีใครให้เจออยู่แล้ว พอเฉียวเหมยลี่เกิดฮึกเหิมขึ้นมา ก็อยากร้องให้เต็มที่ ที่สำคัญคือเบาะหลังจักรยานยังมีผู้ชมตัวน้อยที่คอยเชียร์สุดใจ ไม่ว่าเธอจะร้องอะไร เจาเจาก็ปรบมือชมว่าดี
เฉียวเหมยลี่อารมณ์ดี คิดอะไรได้ก็ร้องออกมา
เรียกได้ว่าอิสระตามใจสุด ๆ
ยังไงก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าเธอร้องเพลงอะไร
แว่ว ๆ เหมือนจะได้ยินเสียงฝีเท้าพร้อมเพรียงกัน เธอยังไม่ทันตั้งตัว พอผ่านทางโค้งข้างหน้า ก็เห็นทหารสามแถวเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ในสายตา ขบวนยาวเหยียดจริง ๆ เดินต่อกันเป็นแถวไม่รู้จบ...
เฉียวเหมยลี่รีบหุบปากทันที อีกทั้งทหารเหล่านั้นก็มีระเบียบวินัยมาก ตอนเดินผ่านเธอ ไม่มีใครมองมาแม้แต่คนเดียว และไม่มีใครหัวเราะด้วย
แต่เธอกลับรู้สึกว่า...ทุกคนคงกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่ในใจแน่ ๆ
ที่สำคัญ เธอก็น่าขำจริง ๆ นั่นแหละ
แต่ที่นี่ก็ไม่ได้ห้ามคนเข้ามา ถ้ามีป้ายเตือน เธอคงไม่พาเจาเจามาหรอก ที่มาเพราะไม่มีป้ายเตือนต่างหาก