เฉียวเหมยลี่พยายามกลั้นหัวเราะ ก่อนจะหยุดจักรยานแล้วหยิบขนมปังกรอบนมแคลเซียมที่เหลืออยู่ครึ่งห่อจากถุงผ้าออกมา ให้เจาเจาเอาไปแบ่งเพื่อน ๆ
เจาเจาเด็กน้อยเชื่อฟังมาก เขาถือขนมเดินไปหาเพื่อน ๆ แล้วพูดทันทีว่า “แม่ให้เอามาแบ่งพวกเธอ แม่ฉันดีใช่ไหมล่ะ”
ฟังดูเหมือนถ้าไม่ชมแม่เขาว่าดี ก็จะไม่ได้กินขนม
ขนมปังกรอบนมแคลเซียมเป็นขนมที่ทั้งมีประโยชน์และรสชาติดี หาซื้อได้ไม่ง่ายนักในตลาด ยิ่งเทียบกับขนมเถาซูแล้ว เด็ก ๆ ย่อมชอบขนมชนิดนี้มากกว่าแน่นอน
เด็ก ๆ จ้องขนมตาเป็นประกาย บางคนที่ตะกละหน่อยแทบจะน้ำลายไหล
ไม่ใช่ว่าฐานะของทุกบ้านยากจน เพียงแต่ในยุคนี้ผู้ใหญ่หลายคนไม่ยอมควักเงินซื้อของพวกนี้ให้ลูก มองว่าขอแค่กินข้าวครบสามมื้อจนอิ่มก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องกินขนม
อย่างไรเสีย ยุคสมัยต่างกัน แนวคิดในการเลี้ยงลูกก็แตกต่างกันมาก
อย่างเจาเจา เฉียวเหมยลี่แทบจะจัดอาหารที่มีเนื้อสัตว์ให้ทุกมื้อ ไม่ก็ไข่ ไม่ก็เนื้อ แต่คนที่ใส่ใจเรื่องโภชนาการให้สมดุลยังมีไม่มาก
ส่วนเฉียวเหมยลี่มีเงื่อนไขพร้อมอยู่แล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องให้ลูกลำบาก
อีกอย่าง ในยุคนี้บ้านไหน ๆ ก็ไม่ได้ร่ำรวยเป็นพิเศษ ต่อให้ซื้อขนมมาได้ ส่วนใหญ่ก็เก็บไว้กินกันเอง ไม่เอาออกมาแบ่งคนอื่นหรอก
“เจาเจา แม่เธอดีที่สุดเลย รีบแบ่งขนมให้พวกเราเถอะ”
“ใช่ ๆ”
“เร็วเข้า”
“พวกเธอต้องจำคำพูดวันนี้ไว้นะ ชมแม่ฉันเยอะ ๆ ด้วย” เจาเจาเด็กน้อยแบ่งขนมให้เพื่อน ๆ อย่างจริงจัง แถมยังไม่ลืมกำชับทุกคน
เด็ก ๆ พากันพยักหน้า รับขนมไปกิน แล้วก็ไม่ลืมชมแม่ของเจาเจาด้วย
คราวนี้เจาเจาพอใจแล้ว เขาปัดเศษขนมออกจากมือ ก่อนจะกระโดดโลดเต้นกลับไปหาแม่