จางเหมียวอัดอั้นด้วยความโกรธจนไม่รู้จะระบายกับใคร เธอไม่คิดว่าตัวเองไร้ความสามารถ เธอหน้าตาสะสวย แม้จะเรียนจบแค่ประถมสองแล้วอย่างไรล่ะ? ในหมู่บ้านยังมีสาว ๆ อายุเท่าเธออีกตั้งหลายคนที่ไม่เคยแม้แต่จะก้าวข้ามธรณีประตูโรงเรียนประถมด้วยซ้ำ
เมื่อเทียบกับพวกนั้น เธอก็นับว่าเก่งมากแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีที่พึ่งใหญ่ที่สุดอยู่ พี่ชายแท้ ๆ ของเธอเป็นถึงผู้บังคับกองพัน
เหลียงฉยงปรายตามองเธออย่างไม่ใส่ใจ “เธอช่วยทำความเข้าใจสถานการณ์ให้ชัดก่อน ตอนนี้ไม่ใช่ฉันไม่ยอมหย่า แต่เป็นพี่ชายเธอที่ไม่ยอมรับเงื่อนไขของฉัน ในเมื่อเธออยากไล่ฉันไปนัก ก็ให้พี่ชายเธอตกลงตามเงื่อนไขของฉันสิ!”
หลังจากคุยกับเฉียวเหมยลี่วันนั้น เหลียงฉยงก็คิดอะไรหลายอย่าง และค่อย ๆ เข้าใจว่า ผู้ชายที่หมดใจก็รั้งไว้ไม่ได้ ยิ่งตอนใจร้ายขึ้นมาก็ยิ่งไม่ต่างจากสัตว์
เพราะฉะนั้น เธอตกลงหย่าไปนานแล้ว เพียงแต่เรียกร้องให้จางเจี้ยนซู่แบ่งเงินให้เธอ 3,000 หยวน และเธอจะพาลูกทั้งสองคนไปด้วย
“เธอเป็นบ้าหรือไง เงินในบ้านนี้พี่ชายฉันเป็นคนหามาทั้งนั้น แล้วทำไมต้องแบ่งให้เธอด้วย”
จางเหมียวรู้เงื่อนไขที่เหลียงฉยงเสนออยู่แล้ว และไม่มีทางยอมแน่ เงิน 3,000 หยวน เธออยู่มาสองสิบกว่าปียังไม่เคยเห็นเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้เลย เหลียงฉยงคิดจะปล้นกันหรือไง
“พี่ชายเธอไม่ให้เงิน ฉันก็ไม่ไป” เมื่อเทียบกับจางเหมียวที่เดือดดาลจนแทบคลั่งแล้ว เหลียงฉยงกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง
คนไม่มีอะไรจะเสียย่อมไม่กลัวคนมีรองเท้า อย่างไรเรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอยังจะต้องกลัวอะไรอีก? หรือจางเจี้ยนซู่จะกล้าลงมือทำร้ายเธอจริง ๆ? ถ้าอย่างนั้นชีวิตทหารของเขาก็คงถึงจุดจบแล้ว!