เฉียวเหมยลี่นั่งรถบรรทุกเสบียงกลับค่ายทหาร ตอนนั้นก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว
พอลงจากรถ เธอยังเดินไปไม่ถึงประตูเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ก็เห็นหวงอี้ฟางยืนชะเง้อคอรออยู่ตรงทางแยกแต่ไกล
พอเห็นเธอ หวงอี้ฟางก็รีบวิ่งเข้ามาหา
“ยัยตัวแสบ เธอไปนานขนาดนั้นได้ยังไง ฉันนึกว่าเธอแอบหนีไปอีกแล้วซะอีก”
แค่เห็นท่าทางของอีกฝ่าย เฉียวเหมยลี่ก็เดาออกว่าไม่รู้หวงอี้ฟางมายืนชะเง้อรอเธออยู่ตรงนี้กี่รอบแล้ว
พ่อแม่แท้ ๆ ของเธอยังไม่เคยใส่ใจเธอขนาดนี้เลยจริง ๆ
“พูดอะไรน่ะ มีเธอคอยเป็นห่วงฉันขนาดนี้ ฉันจะตัดใจหนีไปได้ยังไง”
“ปากหวานเป็นที่หนึ่งเลยนะ เอาแต่พูดจาเพราะ ๆ มาหลอกฉัน ฉันบอกว่าจะไปเป็นเพื่อน เธอก็ไม่ยอม ให้ฉันดูหน่อยสิว่าซื้ออะไรมาบ้าง ทำไมกลิ่นเหม็นตุ ๆ แบบนี้ล่ะ” หวงอี้ฟางเห็นว่าเธอซื้อของมามาก จึงเอื้อมมือไปรับถังไม้ไผ่มาถือไว้
ก็ใช่น่ะสิ...
เฉียวเหมยลี่ใส่เครื่องในหมูไว้ในถังไม้ไผ่ ด้านบนปิดด้วยใบบัว คนอื่นจึงมองไม่เห็นว่าข้างในมีอะไร
แต่กลิ่นก็ยังลอยออกมาได้ ไม่แปลกเลยที่ตอนอยู่บนกระบะรถบรรทุกเสบียง ทุกคนจะมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ
แต่เพื่อให้ได้กินของอร่อย เฉียวเหมยลี่ก็ไม่สนใจแล้ว
“ฉันซื้อเครื่องในหมูมาน่ะ”
“โห” หวงอี้ฟางจุ๊ปากด้วยความแปลกใจ “เธอโชคดีจริง ๆ ยังซื้อของแบบนี้ได้ด้วย หมูหนึ่งตัวมีเครื่องในชุดเดียว ถ้าไม่บังเอิญไปเจอก็ซื้อไม่ได้หรอก”
อย่าพูดเลยว่าคนแถวนี้ไม่กินเครื่องในหมู บรรพบุรุษทิ้งคำกล่าวไว้ตั้งนานแล้วว่าหมูทั้งตัวล้วนมีค่า หมายถึงแทบทุกส่วนของหมูกินได้ทั้งนั้น
เฉียวเหมยลี่ไม่ได้บอกว่าตัวเองซื้อเนื้อหมูไปมากเท่าไรถึงได้เครื่องในชุดนี้มา ไม่อย่างนั้นถ้าคนอื่นรู้ว่าเธอซื้อเนื้อหมูตั้งยี่สิบกว่าชั่ง คงคิดว่าเธอประสาทแน่
“จริงสิ เดี๋ยวเธอไม่ต้องทำมื้อเย็นนะ มากินที่บ้านฉัน เรียกผู้กองเหลยมาด้วย แล้วก็เยี่ยนเอ๋อร์ที่บ้านเธอด้วย”
หวงอี้ฟางไม่อิดออด “งั้นฉันรีบไปหน่อย จะได้ช่วยเธอทำอาหารด้วย”