แต่กลิ่นหอมจริง ๆ อีกทั้งเขาก็ชอบไส้หมูพะโล้อยู่แล้ว เพียงแต่โรงอาหารไม่เคยทำขาย ส่วนที่บ้านก็นาน ๆ จะซื้อสักครั้ง
ตอนนี้ตะเกียบของเหลยกั๋วเทาแทบจะจ่อถึงหน้าเขาแล้ว ถ้าไม่กินก็คงไม่ดีใช่ไหม?
เขาไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อย ยื่นมือไปรับไส้หมูมาแล้วใส่ปากทันที
ไส้หมูนุ่มเปื่อย รสชาติซึมเข้าเนื้อ อร่อยจนเขาแทบเคี้ยวลิ้นตัวเอง
เหลยกั๋วเทาเห็นสีหน้าเขาก็รู้ทันทีว่าอร่อย
“พ่อ เร็วเข้า ให้หนูชิมด้วยสิ”
ก่อนหน้านี้ยังพูดว่าเด็กห้ามแอบกินอยู่เลย ใครจะคิดว่าพ่อที่เป็นผู้ใหญ่กลับชิงกินก่อน เหลยชิวเยี่ยนร้อนใจ รีบออกแรงดึงแขนพ่อสุดแรง
เหลยกั๋วเทาคีบให้เจาเจาก่อนหนึ่งชิ้น แล้วถึงคีบให้ลูกสาว
“ยัยจอมตะกละ แค่รออีกเดี๋ยวเดียวก็ไม่ได้หรือไง” หวงอี้ฟางเดินออกมาจากครัว ยกอ่างเลือดหมูผัดกุยช่ายมาวางบนโต๊ะ พอดีเห็นสามีทำเรื่องน่าขำเข้า จึงอดตำหนิไม่ได้
เหลยกั๋วเทาหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง ที่จริงเขาพอเดาอะไรได้แล้ว แต่ก็ยังแกล้งถาม “ใกล้จะกินมื้อเย็นแล้ว ทำไมคุณยังไม่กลับบ้านล่ะ?”
เหลยชิวเยี่ยนเป็นคนซื่อตรง ไม่ทันมองออกว่าพ่อคิดอะไรอยู่ รีบบอกว่า “น้าสะใภ้บอกว่าวันนี้ให้พวกเรากินมื้อเย็นที่บ้านน้าค่ะ”
ถูกใจเขาพอดี เหลยกั๋วเทาตบต้นขาฉาด “งั้นก็ดีเลย ที่บ้านฉันยังเหล้าเหลือครึ่งขวด เดี๋ยวไปเอามา ผู้บังคับกองพันหวัง อยู่กินข้าวดื่มเหล้าด้วยกันสักหน่อยไหม?”
หวังหย่งเฟิงคิดว่า ถ้าไม่เชิญก็คงไม่เหมาะจะอยู่ต่อ
หวงอี้ฟางช่วยพูดด้วย “รองผู้บังคับกองพันเซียวกับน้องสะใภ้บ้านเฉียวไม่ใช่คนใจแคบ ในครัวยังมีอาหารอีกสองอย่างกำลังทำอยู่ เลยต้อนรับคุณไม่ทัน เข้าไปนั่งข้างในก่อน ฉันจะรินน้ำให้”
เธอแค่ทำกับข้าวไม่เก่ง ไม่ได้สมองไม่ดี ผู้บังคับกองพันหวังมากินข้าวที่บ้านเซียวถือเป็นเรื่องดี จะไล่ผู้นำออกไปได้อย่างไร
ให้ผู้นำรู้ว่าน้องสะใภ้บ้านเฉียวทำอาหารเก่ง ก็ถือเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง
ใช่แล้ว ก่อนมื้อเย็นวันนี้ หวงอี้ฟางยังกังวลและไม่ไว้ใจเฉียวเหมยลี่อยู่เต็มอก ถึงขั้นกลัวว่าเธอจะทำวัตถุดิบเหล่านี้เสียเปล่า
แต่ตอนนี้แค่ได้กลิ่นไส้หมูพะโล้หอม ๆ ไหนจะอาหารที่เรียกว่าเนื้อต้มรสเผ็ด และกุ้งเครย์ฟิชตัวเล็กที่ยังอยู่ในครัว…