แม้พนักงานขายจะทำหน้าบึ้งตึง แต่เห็นว่าเธอเป็นสหายหญิง แถมยังเป็นสาวสวยสะดุดตา จึงไปหากระสอบเก่าในโกดังมาใบหนึ่ง ช่วยใส่เนื้อทั้งหมดที่เธอซื้อไว้ให้
เฉียวเหมยลี่ออกแรงอยู่นานกว่าจะยกกระสอบพาดบ่าได้ ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บ ๆ เดินโซเซไปทีละก้าวอย่างเชื่องช้า
เมื่อหาที่ลับตาคนได้ เธอก็ทำเหมือนครั้งก่อน โยนของเข้าไปในมิติ
แต่คราวนี้เธอระมัดระวังตัวขึ้น ไม่ได้กลับไปห้างสรรพสินค้ากับสหกรณ์จำหน่ายสินค้าในทันที อย่างไรเสียเพิ่งซื้อของไปตั้งมากมาย หากกลับไปเร็วขนาดนี้ คนอื่นต้องสงสัยแน่ว่าของพวกนั้นหายไปไหน
พอดีถึงเวลาเที่ยง เฉียวเหมยลี่จึงแวะไปร้านอาหารของรัฐ พอคิดว่าตอนเย็นก็จะได้กินของอร่อยแล้ว ตอนนี้เธอก็ไม่ค่อยหิว เลยซื้อเกี๊ยวลูกเล็กมาให้ตัวเองชามหนึ่ง เผื่อท้องไว้กินมื้อเย็น
ออกจากร้านอาหารของรัฐแล้ว เธออ้อมไปทางประตูหลัง ตรงนั้นค่อนข้างเปลี่ยวพอดี จึงหยิบของออกมาจากมิติได้
“พวกคุณไม่รับจริง ๆ เหรอ กุ้งมังกรพวกนี้ตัวใหญ่ ผมตั้งใจคัดมาอย่างดีเลยนะ”
ที่ประตูหลังร้านอาหาร ชายชราคนหนึ่งถือถังไม้ไผ่อยู่ในมือ กำลังคุยกับเจ้าหน้าที่จัดซื้อของร้าน ดูท่าจะอยากขายกุ้งมังกรในมือให้ได้
เจ้าหน้าที่จัดซื้อบอกว่า “ก่อนหน้านี้พวกเราเคยรับมาครั้งหนึ่ง ทำเสร็จแล้วไม่มีใครซื้อ ขาดทุนหมดเลย เพราะงั้นคุณเอากลับไปเถอะ ของพวกนี้รับไว้ไม่ได้จริง ๆ”
เจ้าหน้าที่คนนี้พูดจาไม่ได้แย่นัก แม้จะมีสิทธิ์ซื้อวัตถุดิบ แต่ก็ซื้อทุกอย่างตามใจไม่ได้ หากซื้อมาแล้วขายไม่ออก เขาก็ต้องรับผิดชอบต่อหัวหน้าด้วย
ชายชราผิดหวัง มือดำคล้ำเหี่ยวย่นถือถังไม้ไผ่ไว้ พลางถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า
ที่บ้านฐานะไม่ดี เดิมทีเขาหวังจะจับของป่ามาแลกเงินสักหน่อย ถึงจะได้แค่ไม่กี่เหมา ก็ยังดี
ใครจะคิดว่า...