พูดกันตามตรง ความปรารถนาของเฉียวเหมยลี่เรียบง่ายมาโดยตลอด เธอแค่อยากใช้ชีวิตกับเซียวเหิงให้ดี และขอให้ครอบครัวทางบ้านปลอดภัยไร้เรื่องร้าย
ส่วนเรื่องอื่น ต่อให้เป็นจางเหมียว เธอก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายพวกเขาหรืออะไรทั้งนั้น ทุกคนอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารเดียวกัน เงยหน้าก็เจอก้มหน้าก็เจอ ต่างคนต่างอยู่กันไปไม่ดีกว่าหรือ
อย่างไรเธอก็ไม่คิดทำร้ายใคร แต่ก็อย่างที่พูด ถ้าใครคิดเล่นงานเธอ เธอก็ไม่ยอมรอให้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวเหมือนกัน
ส่วนอีกด้านหนึ่ง เพราะก่อนหน้านี้เซียวเหิงบอกว่าจะกลับมา แม้เธอจะไม่แน่ใจ แต่ก็ยังรอจนเกือบห้าทุ่ม ก่อนจะเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
เลยเที่ยงคืนมาแล้ว เซียวเหิงค่อย ๆ ผลักประตูเข้ามาอย่างเบามือ ทั่วทั้งเขตบ้านพักครอบครัวทหารเงียบสงัด
พอกลับมา เขาก็เห็นโจ๊กชามหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ คงเป็นภรรยาตั้งใจเก็บไว้ให้เขาสินะ
เซียวเหิงยิ้มอย่างรู้ใจ แล้วไปหยิบตะเกียบจากครัวออกมา ก่อนจะดื่มโจ๊กชามใหญ่จนหมดในคราวเดียว
ดื่มโจ๊กเสร็จ เขาก็ล้างชามให้เรียบร้อยด้วย
จากนั้นจึงค่อย ๆ ผลักประตูห้องนอนเข้าไป
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ แต่แสงจันทร์ด้านนอกสว่างมาก ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นแสงบาง ๆ
เมื่อดวงตาคุ้นชินกับความมืด เซียวเหิงก็เห็นร่างสองร่างบนเตียงได้อย่างง่ายดาย ร่างหนึ่งใหญ่ร่างหนึ่งเล็ก
แต่ท่านอนของทั้งคู่นี่สิ...
เจาเจานอนขวางอยู่บนเตียง ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนตัวเฉียวเหมยลี่
ส่วนเฉียวเหมยลี่นอนคว่ำ คงเพราะอยากให้ลูกนอนสบาย ขาข้างหนึ่งของเธอจึงห้อยพ้นขอบเตียงไปเลย
เขารู้อยู่แล้วว่าทั้งคู่ท่านอนไม่ค่อยดี แต่ไม่คิดเลยว่าพอนอนด้วยกันแล้วจะชวนปวดหัวได้ขนาดนี้
เซียวเหิงแอบขำ เดินเข้าไปอุ้มลูกชายขึ้นเบา ๆ แล้วจัดให้นอนดี ๆ ก่อนจะตีก้นนุ่มนิ่มของลูกไปสองทีอย่างอดไม่ได้
นอนท่าอะไรของแก ทำแม่แกเบียดจนเป็นแบบนั้น
เจาเจาตัวน้อยที่หลับอยู่ไม่รู้อะไรเลย ทำปากจู๋หลับสนิทอย่างมีความสุข
จัดท่าลูกชายเรียบร้อยแล้ว เซียวเหิงจึงอ้อมไปอีกด้าน เขาค่อย ๆ ยกขาของเฉียวเหมยลี่ที่ห้อยอยู่นอกเตียงขึ้น แล้ววางกลับเข้าไปบนเตียง