“ไม่ต้องเกรงใจหรอก” เฉียวเหมยลี่บอก
ถงต้าไห่ถือมันฝรั่งทอดวิ่งตึงตังกลับไป แล้วยื่นให้พั่งชุนจวี๋ราวกับกำลังมอบของล้ำค่า
เห็นภาพนั้น หวงอี้ฟางก็พูดว่า “หล่อนก็กล้าดีนะ ให้ลูกชายมาขอของกิน”
เฉียวเหมยลี่บอกว่า “ช่างเถอะ เรื่องของผู้ใหญ่จะเกี่ยวอะไรกับเด็กด้วยล่ะ”
“ก็จริงอย่างที่เธอพูด” หวงอี้ฟางพูดเช่นนั้น แต่ก็ยังขุ่นเคืองไม่หาย จึงหันไปมองพั่งชุนจวี๋
พอสบตากับเธอ พั่งชุนจวี๋ก็หันหน้าหนีทันที มองไปทางอื่น
หวงอี้ฟางแค่นเสียง ฮึ! คนไร้หัวใจ!
เฉียวเหมยลี่เห็นท่าทีของทั้งคู่เต็มตาแล้วรู้สึกขำ จึงดึงแขนหวงอี้ฟางเบา ๆ ในเมื่อไม่ชอบหน้าพั่งชุนจวี๋ แล้วจะหันไปมองหล่อนทำไม
หนังยังไม่เริ่ม เสียงพูดคุยจอแจดังไม่ขาดสาย แม้จะวุ่นวาย แต่ก็มีบรรยากาศครึกครื้นแบบชีวิตคนธรรมดา
เฉียวเหมยลี่ไม่ได้รู้สึกรำคาญ
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า เธอรู้สึกเหมือนมีคนกำลังมองอยู่
เธออาศัยจังหวะคุยกับเจาเจา แสร้งทำเป็นมองไปทางซ้ายมือด้านหน้าอย่างไม่ตั้งใจ แล้วสังเกตเห็นว่าตรงนั้นมีทหารหญิงหลายคนนั่งอยู่
แม้แสงจะสลัว แต่เธอก็ยังเห็นว่าทหารหญิงคนหนึ่งนั่งหลังตรงเป็นพิเศษ แนวไหล่กับลำคอสวยมาก โดยเฉพาะลำคอที่งามระหงราวกับคอหงส์ ผิวก็ขาว ใบหน้าด้านข้างยังดูสวยอีกด้วย
ที่นี่มีคณะศิลปะกองทัพประจำอยู่ เฉียวเหมยลี่รู้เรื่องนี้ตั้งแต่เจ้าของร่างเดิมมาอยู่ที่นี่ ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมเคยทำเรื่องอวดดีสุด ๆ อย่างหนึ่ง