สัญชาตญาณบอกเฉียวเหมยลี่ว่าเซียวเหิงไม่ใช่คนแบบนั้น อย่างที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้ หากเซียวเหิงอยากตัดขาดกับเธอ ช่วงสามปีที่ทั้งคู่แยกกันอยู่ย่อมเป็นโอกาสดีที่สุดแล้ว
แต่เธอก็รู้ว่าสถานการณ์ของเหลียงฉยงในตอนนี้ ทำให้ฟังคำพูดเหล่านี้ไม่เข้าหู
เธอไม่จำเป็นต้องมาถกเถียงเอาชนะเหลียงฉยงในเรื่องนี้
ส่วนเรื่องตีพิมพ์หนังสือ ในเมื่ออีกฝ่ายมีเจตนาดี เฉียวเหมยลี่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เธอคิดว่าตัวเองอาจไม่ได้มีฝีมือถึงขั้นตีพิมพ์หนังสือ แต่หากติดต่อกับอีกฝ่ายได้ บางทีอาจซื้อหนังสือหรือหนังสือเสริมบทเรียนมาให้เจาเจาอ่านได้มากขึ้น
“ขอบคุณไว้ก่อนนะ”
เหลียงฉยงส่ายหน้า “ไม่สิ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ เธอช่วยชีวิตลูกสาวฉัน แล้วยังทำให้ฉันได้คิดอีก”
ที่จริงเฉียวเหมยลี่ไม่ได้คิดว่าตัวเองมีความดีความชอบมากมายขนาดนั้น
คนที่ตั้งใจจะตาย ต่อให้พูดดีแค่ไหนก็เกลี้ยกล่อมไม่ได้
สุดท้ายเหลียงฉยงก็ต้องคิดเรื่องพวกนี้ให้เข้าใจด้วยตัวเอง
บางทีสถานการณ์ของทั้งคู่ที่คล้ายคลึงกันอยู่บ้าง ทำให้เฉียวเหมยลี่รู้สึกเห็นอกเห็นใจ และอดเป็นห่วงเหลียงฉยงมากขึ้นไม่ได้
“เธอตัดสินใจหย่าจริง ๆ แล้วเหรอ? ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอบอกว่าทางบ้านอาจรับเธอกลับไปอยู่ด้วยไม่ได้ แล้วเธอจะพาลูกไปอยู่ที่ไหน?”
เหลียงฉยงตอบว่า “ก่อนหน้านี้ฉันห่วงหน้าตาตัวเอง พอทางนี้เกิดเรื่องก็ฝืนไว้ ไม่ยอมติดต่อคนที่บ้าน ไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วง แล้วยังไม่อยากเสียหน้า แต่ต่อมาถึงได้รู้ว่าเวลาคับขัน คนในครอบครัวก็ยังพึ่งพาได้ที่สุด พี่ชายกับพี่สะใภ้ติดต่อมาหาฉัน บอกให้ฉันพาลูกสองคนไปอยู่ด้วย แต่ฉันปฏิเสธไป พี่ชายกับพี่สะใภ้ก็ลำบากเหมือนกัน ฉันจะไปเป็นภาระพวกเขาได้ยังไง”