จางเหมียวไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังจะต้องเผชิญกับอะไร ทั้งยังจ้องเหลียงฉยงเขม็ง
“แกนี่มันโง่จริง ๆ!” จางเจี้ยนซู่นั่งไม่ติดอีกต่อไป เขารู้ว่าน้องสาวตัวเองโง่ แต่ไม่คิดว่าจะโง่ได้ถึงขนาดนี้ “แกไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากวนเฮ่อเป็นคนยังไง เขาอาศัยตำแหน่งหัวหน้าคณะร้องรำทำเพลง เอาชื่อคณะมาใช้หลอกลวงคนอื่นไปทั่ว แกคิดจริง ๆ เหรอว่าเขาจะแต่งงานกับแก เขาแค่เล่นกับความรู้สึกแก แกจะให้ฉันพูดยังไงดี แกยังไม่ทันรู้อะไรเลย ก็ยกตัวเองให้เขาไปแล้ว แกนี่มัน... หมูชัด ๆ! หมูโง่!”
“พี่เป็นอะไรเนี่ย พี่เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของฉัน ทำไมถึงช่วยคนนอกพูดแบบนี้ พี่ไม่อยากเห็นฉันมีชีวิตที่ดีหรือไง”
ตอนนี้จางเหมียวไม่รับฟังอะไรทั้งนั้น ในหัวมีแต่เรื่องกวนเฮ่อ เมื่อคืนทั้งคู่ใกล้ชิดกันถึงขนาดนั้น กวนเฮ่อจะไม่สนใจเธอได้ยังไง
เธอมอบตัวให้เขาไปแล้ว กวนเฮ่อต้องเห็นคุณค่าในตัวเธอแน่
จางเจี้ยนซู่มองน้องสาวโง่ ๆ แล้วปวดหัวจนแทบทนไม่ไหว
เขานั่งลง ดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง ก่อนใช้นิ้วกดหว่างคิ้ว แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปมองเหลียงฉยง
เหลียงฉยงยังคงสงบนิ่ง มุมปากมีรอยยิ้มเยาะหยันประดับอยู่ด้วยซ้ำ
จางเจี้ยนซู่ใจหายวาบ “เพราะอย่างนี้เองสินะ เธอรู้อยู่ก่อนแล้วว่ากวนเฮ่อหมายตาน้องสาวฉัน ทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง แต่กลับไม่ห้ามเลยเหรอ?! เหลียงฉยง เธอกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ยังไง”
เหลียงฉยงที่สงบนิ่งมาตลอด พอได้ยินคำพูดนั้นกลับคล้ายคนเสียสติ เธอกวาดทุกอย่างบนโต๊ะลงพื้นอย่างแรง
ท่ามกลางเสียงข้าวของแตกกระจาย เหลียงฉยงหัวเราะเสียงดัง จนหัวเราะทั้งน้ำตา