ในเมื่อกวนเฮ่อกับจางเหมียวลอบคบหากัน แถมตอนนี้เรื่องก็แดงขึ้นมาแล้ว เฉียวเหมยลี่จึงคิดว่าในช่วงนี้กวนเฮ่อคงไม่กล้าก่อเรื่องอีก
เธอเก็บตัวอยู่บ้านมาหลายวัน เสบียงที่ตุนไว้ก็แทบหมดแล้ว ส่วนเนื้อสัตว์นั้น เธอไม่ได้ออกไปซื้อเลย ถ้าที่บ้านยังมีเนื้อกินทุกวันก็คงแปลกเกินไป
ดังนั้นวันนั้นเฉียวเหมยลี่จึงปั่นจักรยานไปตลาดในเมืองอีกครั้ง คราวนี้เธอซื้อเนื้อกลับมาไม่น้อย แต่ขากลับดันเจอจางเหมียวเข้า
พูดก็พูดเถอะ ตอนนี้เรื่องของจางเหมียวกลายเป็นตำนานเล่าขานไปทั่วเขตบ้านพักครอบครัวทหาร แต่เจ้าตัวกลับหยิ่งผยองไม่น้อย เชิดหน้าราวกับกลัวคนอื่นมองไม่เห็น
พอเห็นเฉียวเหมยลี่ เธอก็เชิดคางขึ้นสูง ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดออกมาทางจมูก
“รอดูไปเถอะ ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่โชคดี ฉันก็หาผู้ชายที่ดีกับฉันและมีความสามารถได้เหมือนกัน”
เฉียวเหมยลี่พูดไม่ออกไปเลย
สมองของผู้หญิงคนนี้คงมีขนาดเท่าเมล็ดอัลมอนด์กระมัง
ทั้งที่ทุกคนต่างพูดว่ากวนเฮ่อเป็นขยะ เป็นคนสารเลว มีแต่เธอที่ยังคิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ
เฉียวเหมยลี่ไม่ได้คิดจะเป็นพระโพธิสัตว์ สำหรับเรื่องที่จางเหมียวต้องเจอ แค่เธอไม่ซ้ำเติมก็ถือว่ามีเมตตามากแล้ว
ยังจะห้ามเธอยืนดูเฉย ๆ อีกหรือไง?
พูดถึงจางเหมียว หลังออกจากเขตบ้านพักครอบครัวทหาร เธอก็มุ่งหน้าไปยังโรงแรมรับรองทันที
คืนนั้นเธอกับกวนเฮ่อสร้างความทรงจำอันแสนหวานไว้ในห้องของโรงแรมรับรองแห่งนั้น
ตอนเคาะประตูจางเหมียวจึงนึกถึงความสุขในคืนนั้นขึ้นมา แก้มพลันแต้มสีชมพู ขาทั้งสองข้างยังเสียดสีกันเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว
กวนเฮ่อออกมาเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นจางเหมียว แววรังเกียจก็วาบผ่านดวงตา “เธอมาทำไม?”