เฉียวเหมยลี่ไม่ได้คิดจะไปเกลี้ยกล่อมอะไรทั้งนั้น เพราะถึงเธอจะพูดไป ซุนซือเถียนก็คงคิดว่าเธอทนเห็นอีกฝ่ายได้ดีไม่ได้อยู่ดี
ส่วนเรื่องที่จางเจี้ยนซู่จะมีลูกได้หรือไม่นั้น ใครก็พูดไม่ได้แน่ชัด เธอยิ่งไม่มีทางเอาไปพูดส่งเดชข้างนอก
หลังจากวันนั้น เฉียวเหมยลี่ก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก เพราะเพียงไม่นานหนึ่งสัปดาห์ก็ผ่านไป ครอบครัวของผู้กำกับเหลยกลับจากเยี่ยมญาติที่ชนบทแล้ว
คราวนี้พวกเขาพาเหลยชิวหมิง ลูกชายกลับมาด้วย หวงอี้ฟางยังเอาของฝากพื้นเมืองจากชนบทมาให้เฉียวเหมยลี่ไม่น้อย
แต่เฉียวเหมยลี่สังเกตเห็นว่าหวงอี้ฟางดูอารมณ์ไม่ค่อยดี เธอถามแล้ว แต่อีกฝ่ายบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง ไม่มีเรื่องใหญ่อะไร
เฉียวเหมยลี่จึงทำอะไรไม่ได้ ที่สำคัญคือเมื่อครอบครัวของหวงอี้ฟางกลับมา ก็หมายความว่าช่วงลาพักเยี่ยมญาติของเซียวเหิงใกล้หมดเวลาแล้วเช่นกัน
พวกเขาต้องกลับไปบ้านเกิดของเฉียวเหมยลี่
เฉียวเหมยลี่จึงตั้งใจว่าจะรอให้กลับมาหลังหมดวันลา แล้วค่อยคุยกับหวงอี้ฟางให้ดี
นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งครอบครัวจะออกเดินทางด้วยกัน หลังจากกำหนดวันเดินทางแล้ว เฉียวเหมยลี่ก็โทรศัพท์กลับบ้านไปบอก พอคนบ้านเฉียวรู้ว่าเธอจะกลับไป ทุกคนก็ดีใจมาก
เอาจริง ๆ เฉียวเหมยลี่คิดว่า เหตุผลที่คนบ้านเฉียวดีใจอาจเป็นเพราะในที่สุดก็มีคนกลับไปทำกับข้าวให้กิน
“คราวนี้กลับไปแค่หนึ่งสัปดาห์ ระหว่างทางก็ใช้เวลาประมาณสามวัน เท่ากับว่าอยู่จริง ๆ แค่สี่วัน เสื้อผ้าอะไรพวกนี้เอาไปน้อยหน่อยนะ”