เฉียวเหมยลี่ไม่คิดจริง ๆ ว่าจูฮุยจะมาด้วย
คนอื่นไม่รู้ แต่เธอจะไม่รู้ได้ยังไง ตัวจริงของจูฮุยเป็นลูกหลานตระกูลร่ำรวยในนครหลวง
เพียงแต่ตอนเด็กเกิดอุบัติเหตุ เขาจึงพลัดหลงไปอยู่ข้างนอก
แค่ไม่รู้ว่าเขาจะถูกพากลับไปตอนไหน ถ้าให้เธอพูดนะ เธออยากให้จูฮุยถูกพากลับไปเร็ว ๆ ในหนังสือทั้งเล่ม คนที่มีรัศมีตัวเอกก็ต้องเป็นพระเอกกับนางเอกอยู่แล้ว ตัวประกอบกระจอกอย่างเธอควรอยู่ให้ห่างจากพระเอกนางเอกไว้ จะได้ปลอดภัย
แน่นอนว่า แม้ดูเหมือนเธอจะบ่นอยู่ในใจไม่น้อย แต่ทั้งหมดก็เกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
เฉียวอิงหย่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แม้ปกติเขาจะชอบแกล้งแมวหยอกหมา แต่ก็รักน้องสาวคนนี้จริง ๆ
“ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว ไม่รู้หรอกว่าตอนเธอไม่อยู่บ้าน พวกเรากินอะไรเข้าไปบ้าง... เอ๊ะ นี่หลานชายคนโตของฉันเหรอ ดี ๆ สมกับเป็นลูกหลานบ้านเฉียวของเรา น่ารักจริง ๆ มา ให้ลุงอุ้มหน่อย...”
ส่วนเซียวเหิง น้องเขยของเขา เฉียวอิงหย่งกลับไม่แม้แต่จะทัก
เหมือนที่คนตระกูลเซียวเคยมองครอบครัวพวกเขาอย่างดูแคลน เฉียวอิงหย่งเองก็ไม่ได้ชอบคนตระกูลเซียวเท่าไรนัก
ถ้าตอนนั้นปู่ของเขาไม่ยื่นมือช่วยอย่างใจกว้าง ตอนปู่เซียวออกรบอยู่ข้างนอก ย่าเซียวต้องเลี้ยงลูกสองคนตามลำพัง พวกเขาจะมีชีวิตรอดหรือไม่ก็ยังไม่รู้
บุญคุณช่วยชีวิตยิ่งใหญ่กว่าฟ้า พอมองท่าทีของคนตระกูลเซียวแล้ว ผู้ชายยังพอว่า โดยเฉพาะถังเพ่ย แม่ของเซียวเหิง ตอนที่สองครอบครัวพบกันครั้งนั้น เธอวางท่าหยิ่งผยองราวกับอยู่เหนือคนอื่น