แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่เฉียวเหมยลี่ก็ยังหยิบหนังสือออกมา หนังสือเล่มนี้เคยถูกฉีกจนขาด ก่อนที่เจาเจาจะใช้กาวติดกลับเข้าไป นอกจากนั้นเจาเจายังทะนุถนอมหนังสือเล่มนี้มาก ขอบมุมทุกด้านจึงเรียบร้อยดี
ทั้งสามคนผลัดกันอ่านหนังสือ ส่วนเฉียวเหมยลี่ไปชงชาให้พวกเขาในครัว
ในบรรดาคนที่มาที่นี่ ครูฉินอายุมากที่สุด เธออ่านหนังสือเล่มนี้มานานแล้วและรู้ดีว่ามันมีคุณค่าอย่างไร ตอนนี้จึงได้แต่หวังว่าเพื่อนร่วมงานอีกสามคนจะไม่สนใจหนังสือเล่มนี้
ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอก็จะมีโอกาสชวนเฉียวเหมยลี่ไปเป็นครูที่สถานรับเลี้ยงเด็กของพวกเขา
ส่วนเพื่อนร่วมงานอีกสามคน หลังจากอ่านหนังสือกันทีละคนแล้ว ต่างก็เริ่มวางแผนในใจ
หนังสือเล่มนี้ไม่ได้เป็นตำราวิชาการชั้นสูงอะไร เนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่แล้วเรียบง่ายเสียด้วยซ้ำ
แต่บางครั้ง การถ่ายทอดเรื่องง่าย ๆ ให้ออกมาเป็นภาพจนทุกคนมองแล้วเข้าใจได้ทันที ก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่ง
พูดอีกอย่างก็คือ ศิลปะชั้นสูงอาจเป็นสิ่งที่คนส่วนน้อยชื่นชม ทว่าสิ่งที่คนทั่วไปยอมรับได้กลับเข้าถึงใจคนได้ง่ายกว่า
“คุณเฉียว อย่าเพิ่งยุ่งเลยค่ะ”
หัวหน้าแผนกเสิ่นเหลือบมองคุณครูทั้งสามคนที่อยู่ตรงนั้น สีหน้าเปี่ยมความมั่นใจ โรงงานอาหารดวงตะวันแดงเป็นโรงงานรัฐขนาดใหญ่ที่มีพนักงานนับพัน คนมากมายแย่งชิงโควตาเข้าทำงานกันจนแทบหัวแตก
พนักงานแผนกประชาสัมพันธ์นั่งทำงานในสำนักงาน ไม่ต้องลงไปทำงานในโรงงาน จึงต้องการคนที่มีวุฒิการศึกษาและความสามารถสูงกว่า
ก่อนมาที่นี่ หัวหน้าแผนกเสิ่นก็แค่อยากมาดูด้วยความรู้สึกแปลกใหม่เท่านั้น
แต่พอได้เห็นเฉียวเหมยลี่ตัวจริง ความคิดของหัวหน้าแผนกเสิ่นก็เริ่มคึกคักขึ้นมา หากรับผู้หญิงสวยขนาดนี้กลับไปทำงาน แผนกของพวกเขา หรือกระทั่งทั้งโรงงานก็จะมีหน้ามีตาไม่น้อย!
พอได้ยินอย่างนั้น เฉียวเหมยลี่ก็หยุดมือ ดึงเก้าอี้มานั่ง แล้วหันหน้าเข้าหาคนทั้งสี่ “มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ ได้เลยค่ะ”