หลัวเจียอวี้ไม่คิดเลยว่าสามีตัวเองจะไม่ยอมไว้หน้าเธอสักนิด ความโกรธทำให้ขอบตาแดงก่ำ
ที่จริงเธอเข้าใจทุกอย่างดี เมิ่งเซียงตงแต่งงานกับเธอ ส่วนใหญ่ก็เพราะแรงกดดันจากครอบครัว แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็แต่งเข้าบ้านนี้ได้สำเร็จ แถมยังมีลูกสาวแล้วด้วย
ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องหยั่งรากให้มั่นคงในบ้านนี้ และรักษาตำแหน่งภรรยาของผู้บังคับบัญชาเอาไว้ให้ดี
“คิดว่าฉันทำแบบนี้เพื่อใครล่ะ ก็เพื่อลูกสาวของเรานั่นแหละ ฉันจะมีหน้าอะไรได้ หน้าตาของฉันก็ได้มาจากคุณทั้งนั้น พวกเขาไม่เห็นหัวฉัน ก็เท่ากับไม่เห็นหัวคุณ เฉียวเหมยลี่เป็นใคร ฉันสืบมาแล้ว สามีเธอก็แค่รองผู้บังคับกองพัน แต่เธอกลับกล้าพูดจาเหน็บแนมฉันแบบนี้...”
“พอได้แล้ว!” เมิ่งเซียงตงกำลังกินข้าว พอได้ยินก็วางตะเกียบลงบนโต๊ะทันที
“คำพูดของคุณกำลังยุให้ผมกับนายทหารใต้บังคับบัญชาผิดใจกัน ถ้าจะพูดให้ร้ายแรงกว่านั้น คุณพูดแบบนี้มีจุดประสงค์อะไร? ถูกพวกสายลับศัตรูแทรกซึมอยู่เบื้องหลัง คิดจะสั่นคลอนรากฐานของเขตทหารเราหรือไง!”
พอถูกกล่าวหาเสียหนักขนาดนี้ หลัวเจียอวี้ก็ถึงกับอึ้ง
เธอแค่พูดไปไม่กี่คำ ทำไมถึงกลายเป็นสายลับศัตรูไปได้?
ถึงจะเลอะเลือนแค่ไหน เธอก็รู้ว่าข้อหานี้ร้ายแรงเพียงใด ริมฝีปากขยับพะงาบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่กล้าพูดอะไรต่อ
ในที่สุดเมิ่งเซียงตงก็ได้ความสงบกลับคืนมา เขาเคยผ่านสนามรบและอยู่ในกองทัพมาหลายปี พบเห็นผู้คนมาหลากหลาย แล้วจะจัดการหลัวเจียอวี้คนเดียวไม่ได้เชียวหรือ?
ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นภรรยาของเขา ทั้งยังให้กำเนิดลูกสาวแก่เขา ปกติถ้าเธอไม่ทำเกินไป เขาก็แค่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
แต่เรื่องแย่งหนังสือเล่มหนึ่งแล้วลากชื่อเขาเข้าไปเกี่ยวด้วย