ในที่สุด ม่านเวทีก็ค่อย ๆ ถูกเปิดออก
เปียโนตั้งพื้นปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน หญิงสาวที่นั่งอยู่บนม้านั่งหันข้างให้ผู้ชม ผิวขาวเนียน เส้นผมหนานุ่มสลวยทิ้งตัวบนบ่า รูปร่างด้านข้างบอบบางงดงาม เธอสวมชุดกระโปรงสีแดงสด ราวกับกุหลาบดอกใหญ่ที่ผลิบานอยู่บนเวที
สีแดงเพียงจุดเดียวท่ามกลางพุ่มไม้เขียวขจี ช่างเจิดจรัสสะดุดตา
แม้แต่เฉียวเหมยลี่เองก็ไม่คิดว่ารองหัวหน้าคณะเฟิงจะหยิบชุดกระโปรงสีแดงมาให้ พูดตามตรง มันสะดุดตาไม่น้อย
แต่ในเมื่อเป็นการจัดการของผู้นำ เธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
ถึงอย่างนั้นก็ต้องยอมรับว่าผลลัพธ์โดดเด่นมาก เฟิงชิงยืนมองจากด้านล่างเวที พลางคิดว่าตัวเองตาถึงจริง ๆ
ส่วนใครจะโดดเด่นกว่ากันนั้น ที่จริงไม่ใช่เรื่องที่เธอคำนึงถึง สิ่งที่เธอคิดคือภาพรวม ต้องนำเสนอการแสดงที่ดีที่สุดและเวทีที่งดงามที่สุดให้ผู้ชม
ปฏิกิริยาของทุกคนด้านล่างก็พิสูจน์แล้วว่าการจัดการของเธอได้ผล
“เดี๋ยวนะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เหมือนไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
“เป็นทหารศิลปะคนใหม่ของคณะศิลปะกองทัพหรือเปล่า สวยจริง ๆ”
“ใช่ ๆ วันนี้พวกเราโชคดีได้เห็นจริง ๆ สหายกู้เสี่ยวเหวินสวมเครื่องแบบทหารสีเขียว ดูสง่างามองอาจ ส่วนสหายหญิงคนนี้สวมชุดแดง ดูร้อนแรงเปล่งประกาย”
เสียงพูดคุยดังยิ่งกว่าการแสดงทุกชุดก่อนหน้า ต่อให้มีผู้นำหลายคนประจำอยู่แถวหน้า ก็ยังหยุดความกระตือรือร้นของผู้ชมไม่ได้
ไม่นานก็เริ่มมีคนจำเฉียวเหมยลี่ได้ โดยเฉพาะคนที่นั่งอยู่ข้างเซียวเหิง