จางเจี้ยนซู่หน้าแตกจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
เขาคิดในใจว่า เซียวเหิงคนนี้ปกติไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา ไม่นึกเลยว่าพอเอ่ยปากขึ้นมา จะจี้จุดเจ็บของเขาได้พอดี
ที่สำคัญ คำพูดนั้นก็มีเหตุผลอย่างยิ่ง
เรื่องในบ้านของเขาแพร่ไปทั่วเขตบ้านพักครอบครัวทหารตั้งนานแล้ว เรื่องที่สองสามีภรรยาตระกูลเหลียงถูกส่งไปใช้แรงงานก็ใช่ว่าจะไม่มีใครรู้ แต่พอพวกผู้ชายมารวมตัวกัน กลับไม่เคยมีใครพูดเรื่องดีเรื่องเสียของตระกูลเหลียงต่อหน้าเขาเลย
แต่เขากลับมาพูดให้ร้ายเฉียวเหมยลี่ในเวลานี้
นั่นไม่ใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายควรทำจริง ๆ
แม้แต่ตัวเขาเองยังเข้าใจเหตุผลข้อนี้ได้ นายทหารและพลทหารที่นั่งอยู่รอบ ๆ ย่อมเข้าใจเช่นกัน
ก็จริงนี่ ผู้ชายตัวโต ๆ ที่ไหนจะนินทาภรรยาคนอื่นลับหลัง นั่นเป็นเรื่องที่พวกปากมากชอบทำกันต่างหาก
ชั่วขณะนั้น สายตาที่ทุกคนมองจางเจี้ยนซู่ก็แฝงแววพิจารณาอยู่ไม่น้อย
จางเจี้ยนซู่ขยับก้นอย่างอึดอัด จากนั้นก็หุบปากสนิท ไม่พูดอะไรอีก
เห็นเขาสงบลงแล้ว เซียวเหิงก็ไม่ได้ตามตอแยต่อ
ก็อย่างที่พูดนั่นแหละ ลูกผู้ชายควรรู้ว่าเรื่องไหนควรทำ เรื่องไหนไม่ควรทำ
ถ้าจางเจี้ยนซู่ไม่ยั่วโมโหเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยการพูดให้ร้ายภรรยา เขาก็คงไม่พูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าทุกคน
แต่ถ้าผู้ชายคนหนึ่งยังปกป้องภรรยาตัวเองไม่ได้ แล้วจะเอาอะไรมาพูดว่าปกป้องบ้านเมืองได้ล่ะ?!!
จู่ ๆ เซียวเหิงก็นึกอะไรขึ้นมา เขากวาดตามองไปรอบหอประชุม ก่อนหยุดสายตาที่ทิศทางหนึ่งราวกับกำลังยืนยันบางอย่าง ครู่หนึ่งจึงเบนสายตากลับ
“การแสดงประสบความสำเร็จมาก ทุกคนเหนื่อยกันแล้ว”
เวลานี้ เฟิงชิงก็หาเวลามาหลังเวทีเช่นกัน
ที่จริง การแสดงเพิ่งจบไปแค่ชุดเดียว เฟิงชิงไม่จำเป็นต้องพูดเช่นนี้ก็ได้ แต่การแสดงชุดนี้ได้รับเสียงปรบมือมากเป็นพิเศษ เธอจึงดีใจอยู่ในใจ