หลังจากเธออาบน้ำเสร็จ เซียวเหิงก็เรียกเจาเจาเข้าไปอาบน้ำต่อ
เฉียวเหมยลี่เพิ่งสังเกตว่า ในฐานะแม่ เธอแทบไม่ต้องเหนื่อยเลย เรื่องหลายอย่างของเจาเจาล้วนเป็นเซียวเหิงจัดการให้
ดูสิ พออาบน้ำเสร็จ เจาเจาก็มีไอน้ำลอยฟุ้งรอบตัว สวมเสื้อกล้ามตัวโคร่งเป็นชุดนอน แขนขาเล็ก ๆ โผล่ออกมา ดูทั้งน่าขันทั้งน่ารัก
เฉียวเหมยลี่นึกถึงเสื้อผ้าที่ซื้อจากตัวอำเภอตอนกลางวัน จึงรีบกวักมือเรียกเจาเจาให้เข้ามาหา
“แม่เรียกผม มีอะไรหรือครับ อยากนอนด้วยกันใช่ไหม?”
หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายวัน เจาเจาก็ร่าเริงขึ้นมาก และพูดกับเฉียวเหมยลี่มากขึ้นเรื่อย ๆ
ก็จริงอย่างว่า ตั้งแต่เฉียวเหมยลี่มาอยู่บ้านพักหน่วยงานหลายวัน เธอก็ยึดห้องนอนใหญ่ไว้ ส่วนเซียวเหิงพาลูกชายไปนอนห้องเล็ก
เฉียวเหมยลี่หัวเราะ “ว่าไง เจาเจาอยากนอนกับแม่เหรอ?”
เจาเจาพยักหน้า แล้วก็ส่ายหัวทันที
เขาอยากนอนกับพ่อแม่ แต่เพื่อนที่โรงเรียนอนุบาลบอกว่า พ่อควรนอนกับแม่
เขาโตแล้ว ต้องนอนคนเดียว
เจาเจาไม่รู้ว่าต้องโตแค่ไหนถึงเรียกว่าโต แต่เขาคิดว่าตัวเองตัวโตมากแล้ว
เด็กน้อยพยักหน้าบ้างส่ายหัวบ้าง เฉียวเหมยลี่ไม่เคยมีประสบการณ์เลี้ยงเด็กมาก่อน จึงเดาใจเขาไม่ออกจริง ๆ ตั้งใจว่าเดี๋ยวเซียวเหิงอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยถาม
ส่วนเธอก็รีบหยิบเสื้อผ้าใหม่สองชุดที่ซื้อให้เจาเจาออกมาอย่างอดใจไม่ไหว
เสื้อเชิ้ตลายตารางสีน้ำตาลกับกางเกงสีดำ พอเจาเจาสวมแล้วก็น่ารักจนแทบจะผิดกฎ
เจาเจาวิ่งไปส่องกระจกเอง พอเห็นก็ร้องว้าว “แม่ ผมว่าผมหล่อมากเลย”