เฉียวเหมยลี่กำผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความประหม่า
เรื่องแบบนี้จะให้เธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อนก็ไม่มีทาง แต่ถ้าเซียวเหิงต้องการจริง ๆ…
ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่ขออย่าทำให้เธอเจ็บก็แล้วกัน อย่างที่บอก เธอกลัวเจ็บมาก
แต่เซียวเหิงกลับไม่ได้โน้มตัวลงมา ตอนเขาขยับเข้ามาใกล้ เขาเพียงยันช่วงบนของร่างกายไว้ แล้วยื่นมือไปเอื้อมกดสวิตช์ไฟที่อยู่ฝั่งของเธอ
เสียงดังแป๊ก ห้องทั้งห้องก็มืดสนิทลง
พอรู้ตัวว่าคิดเลยเถิดไปไกล เฉียวเหมยลี่ก็ทั้งอายทั้งโมโหจนกัดริมฝีปาก นี่เธอคิดอะไรอยู่กันเนี่ย มีแต่เรื่องลามกเต็มหัวไปหมด
ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นแท้ ๆ เธอกลับคิดไปเองเสียได้
หลังจากด่าตัวเองอยู่ในใจ เฉียวเหมยลี่ก็ผ่อนคลายลง ท่านอนเกร็ง ๆ แบบนั้นแม้แต่ตัวเธอเองก็นอนไม่สบาย พลิกตัวนอนตะแคง ขาข้างหนึ่งเหยียดตรง ส่วนอีกข้างงอไว้นิดหน่อย เน้นสบายเข้าไว้
ยิ่งไปกว่านั้น เพราะเตียงแคบเกินไป ตอนยกขาขึ้นเธอน่าจะไปโดนเซียวเหิงเข้า
เธอรู้สึกไม่สบายตัว จึงเตะเท้าเบา ๆ บอกให้เซียวเหิงขยับที่ให้หน่อย
ในความมืด เซียวเหิงหัวเราะออกมา
อาจเป็นเพราะข้างนอกเงียบมาก ไม่มีเสียงอะไรเลย เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเขาจึงฟังชัดเป็นพิเศษ
“หัวเราะอะไร” เฉียวเหมยลี่ถามอย่างทั้งอายทั้งโมโห
แผงอกของเซียวเหิงสั่นไหวตามเสียงหัวเราะ อารมณ์ดีอย่างยิ่ง ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงหยุด “ไม่มีอะไร วันนี้คุณเหนื่อยมาทั้งวัน รีบนอนเถอะ”
นอนก็นอนสิ!
เฉียวเหมยลี่คิดพลางกำผ้าปูที่นอนอย่างขุ่นเคือง เอาแก้มแนบหมอน ไม่นานก็หลับไป
แม้ในใจเธอจะไม่รู้สึกว่าวันนี้เหนื่อย แถมยังตื่นเต้นดีใจอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ออกไปข้างนอกมาทั้งวัน ใช้แรงไปไม่น้อย อีกทั้งก่อนหน้านี้ยังประหม่าเรื่องที่เซียวเหิงจะสัมผัสตัวเธอหรือเปล่า พอรู้ว่าเขาไม่ได้สนใจ เธอก็ไม่คิดต่อแล้ว เมื่อไม่มีความกดดันทางใจ จึงหลับไปได้อย่างรวดเร็ว