ผู้ชายในกองทัพไม่ได้คิดว่าตัวเองทำงานบ้านไม่เป็น เพราะทุกคนต่างไต่เต้าขึ้นมาทีละขั้น ตอนเป็นทหารชั้นผู้น้อยต้องจัดการงานทุกอย่างด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะซักผ้า ทำอาหาร หรือทำความสะอาด ล้วนทำได้ทั้งนั้น
เพียงแต่บางคนพอได้เลื่อนตำแหน่ง ก็มองว่าฐานะไม่เหมือนเดิม อีกทั้งที่บ้านมีภรรยาคอยทำงานบ้านให้ พอนานเข้าจึงทำน้อยลง
ผู้บังคับกองพันหวังเองก็ช่วยภรรยาทำงานบ้าน จึงคิดว่าล้างจานไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
เหลยกั๋วเทากับเซียวเหิงก็คิดเหมือนกัน
สุดท้ายงานล้างจานกับเช็ดเตาจึงตกเป็นหน้าที่ของผู้ชายทั้งสามคน
หวงอี้ฟางยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง «ให้เหลยที่บ้านฉันล้างจานก็ว่าไปอย่าง เขากินมากที่สุดนี่นา แต่ให้ผู้บังคับกองพันหวังมาล้างจานด้วย แบบนี้จะดีเหรอ?»
เฉียวเหมยลี่ไม่เห็นว่ามีอะไรไม่ดี «ผู้บังคับบัญชาเขาอาสาเอง ไม่ใช่พวกเราไปบังคับสักหน่อย จะมีอะไรไม่ดีล่ะ»
นี่มันถูกต้องหรือเปล่าเนี่ย?
หวงอี้ฟางยังรู้สึกว่าไม่เหมาะอยู่ดี จึงเข้าไปช่วยในครัว แต่ใครจะคิดว่าถูกผู้ชายทั้งสามคนไล่ออกมา
เธอเองก็คิดได้ จึงไม่เข้าไปวุ่นวายอีก เห็นเพียงว่าเตาถ่านยังไม่มอด เลยเติมน้ำร้อนลงหม้อแล้วตั้งไว้ให้อุ่น
ผู้ชายทั้งสามร่วมแรงร่วมใจกัน ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาที ครัวก็สะอาดเอี่ยม จานชามกับตะเกียบล้างสะอาดหมดจดแล้วเก็บเข้าตู้ เตาก็เช็ดจนเกลี้ยง แม้แต่พื้นยังถูด้วยไม้ถูพื้นไปหนึ่งรอบ
ทั้งความเร็ว ทั้งประสิทธิภาพ...
สมกับเป็นทหารจริง ๆ!
เฉียวเหมยลี่ชูนิ้วโป้งให้
กินอิ่มแล้ว เก็บกวาดเรียบร้อย ผู้บังคับกองพันหวังนึกถึงคนที่บ้าน อยากให้ได้ชิมกุ้งเครย์ฟิชตัวเล็กด้วย จึงรีบถือชามกลับไปก่อน ก่อนจากยังไม่ลืมเอ่ยชมเฉียวเหมยลี่อย่างไม่หวงคำ
เฉียวเหมยลี่ยิ้ม แล้วขยิบตาให้เซียวเหิง
เห็นไหม ฉันไม่ทำให้คุณขายหน้าสักหน่อย!