เสียงเอะอะข้างนอกดังขึ้นเรื่อย ๆ แว่ว ๆ ว่ามีคนตะโกนขอความช่วยเหลือด้วย
ในเมื่อถูกปลุกให้ตื่นแล้ว คงนอนต่อไม่หลับไปอีกพักใหญ่ เฉียวเหมยลี่จึงสวมเสื้อผ้าแล้วเปิดประตูออกไป
ตอนนี้น่าจะประมาณ 5 ทุ่ม ถนนสายหลักในเขตบ้านพักครอบครัวทหารติดตั้งไฟถนนไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว จึงไม่ได้มืดสนิทเหมือนก่อน
ฟังจากเสียงแล้ว คล้ายจะดังมาจากทางทิศตะวันออก
หวงอี้ฟางจากห้องข้าง ๆ ก็ออกมายืนที่หน้าประตูเช่นกัน ทั้งสองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเหมือนกำลังถามว่าเกิดอะไรขึ้น
「ฟังจากทิศทางเสียงแล้วเหมือนจะมาจากแถวบ้านผู้บังคับกองพันหวัง ไม่งั้นเราไปดูกันไหมคะ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่บ้านหัวหน้าฟาง จะได้ช่วยกันได้」
เฉียวเหมยลี่ก็คิดเช่นนั้นอยู่พอดี
ตลอด 3 ปีที่เซียวเหิงไม่อยู่บ้าน ผู้บังคับกองพันหวังกับหัวหน้าฟางดูแลพวกเธอเป็นอย่างดี เวลาของในบ้านพัง ไม่ว่าจะเปลี่ยนหลอดไฟหรือซ่อมท่อน้ำ ก็เป็นเหลยกั๋วเทาหรือไม่ก็ผู้บังคับกองพันหวังที่มาช่วยจัดการ
ทั้งสองเดินไปด้วยกัน พอเข้าใกล้ก็เห็นชัดว่าไม่ใช่บ้านผู้บังคับกองพันหวังที่เกิดเรื่อง
แต่เป็นบ้านตระกูลจางที่อยู่ข้าง ๆ
ดึกดื่นค่อนคืน บ้านตระกูลจางเปิดไฟสว่างทั่วทั้งบ้าน ประตูใหญ่ปิดอยู่ แต่ไฟในลานบ้านก็ยังสว่าง นอกจากนั้น ตั้งแต่บ้านหลังหลักทอดยาวออกมา ยังเห็นรอยเลือดหยดเป็นทาง
「พวกคุณไม่เห็นหรอก บนเตียงมีแต่เลือด ตอนนี้ส่งคนไปโรงพยาบาลแล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็นอันตรายหรือเปล่า」
ภรรยาทหารสองคนที่อยู่แถวนี้คุยกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวาที่ยังไม่จางหาย