ตอนนี้เฉียวเหมยลี่กำลังเดินไปยังแปลงหม่อนพร้อมกับเฉียนจิ่งหง อากาศหนาวเย็น
เฉียนจิ่งหงพาชาวบ้านเตรียมต้นหม่อนให้พร้อมรับฤดูหนาวตั้งนานแล้ว ทั้งตัดแต่งกิ่งที่อ่อนแอ เป็นโรค และมีแมลงรบกวน อีกทั้งยังฝังฟางไว้รอบโคนต้นเพื่อช่วยรักษาความอบอุ่น ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี
อากาศหนาว งานในไร่นาก็มีไม่มากนัก ชาวบ้านที่พบเฉียนจิ่งหงกับเฉียวเหมยลี่ต่างทักทายพวกเขาด้วยรอยยิ้ม
คงเพราะปีหน้าหน่วยผลิตจะมีอาชีพใหม่ หากทุกอย่างราบรื่นก็จะมีรายรับเพิ่มขึ้น การมีเงินเข้ากระเป๋าย่อมทำให้ผู้คนรู้สึกว่าชีวิตเต็มไปด้วยความหวัง
ดังนั้นใบหน้าของทุกคนจึงประดับด้วยรอยยิ้มเปี่ยมความหวัง
“พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ หน่วยผลิตของเราหาเงินมากขนาดนี้ไม่ได้หรอก”
ทั้งต้องสร้างบ้าน ทั้งต้องซื้อต้นหม่อน ไหนจะตัวไหม แล้วยังต้องหาซื้อไม้มาทำชั้นวางกับสานกระด้ง แม้จะดูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่พอคำนวณอย่างละเอียดแล้ว ทุกอย่างล้วนเป็นรายจ่ายทั้งนั้น
ไม่มีเงิน ต่อให้เขามีความคิดมากมายแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้
“พูดอะไรอย่างนั้น ฉันไม่ได้ทำการกุศลเสียหน่อย ตอนแบ่งผลกำไร ฉันก็ได้ส่วนแบ่งเหมือนกัน” เฉียวเหมยลี่ตอบ
เฉียนจิ่งหงมองเธอ “พูดตามตรง เมื่อ 3 ปีก่อน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเปลี่ยนมาเป็นแบบทุกวันนี้ ครอบครัวคุณ... ปู่ของคุณเป็นคนเก่งมาก แต่พอถึงพ่อกับพี่ชายคุณ กลับไม่เอาไหนกันสักคน ยังดีที่มีคุณอยู่คนหนึ่ง มีเค้าความองอาจของนายท่านเฉียวในวันวาน”
เฉียวเหมยลี่ “...”
เธอจะพูดอะไรได้ล่ะ?
“คนเราก็เปลี่ยนแปลงกันได้ค่ะ” เธอตอบอย่างถ่อมตัว