ส่วนใหญ่แล้ว เวลาเฉียวเหมยลี่เห็นผู้ชายคนนี้ในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร เธอก็ทำเหมือนไม่เห็น
แต่ตอนนี้พอได้ยินจางเจี้ยนซู่พูดแบบนั้น เธอกลับรู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี
“อย่างนั้นเหรอ คุณคิดถึงแม่ลูกคู่นั้นจริง ๆ หรือเพราะแต่งงานกับภรรยาคนปัจจุบันมาสามปีแล้วยังไม่มีลูก เลยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีลูกสองคนที่เร่ร่อนอยู่ข้างนอก ถ้าตอนนี้คุณมีลูกแล้ว คุณยังจะนึกถึงเหลียงฉยงกับลูกที่พลัดพรากไปไหม? ไม่มีทางหรอก!”
“คุณไม่ได้คิดถึงพวกเขาจริง ๆ สักหน่อย คุณแค่กลัวว่าจะไม่มีทายาท ไม่มีใครเลี้ยงดูคุณยามแก่เฒ่า ถ้าคุณรู้ที่อยู่ของเหลียงฉยงกับลูกแล้วจะยังไงต่อ? อยากหลอกให้พวกเขากลับมา แล้วซุนซือเถียนล่ะ? ตอนแต่งกับคุณ เธอยังสาวสะพรั่งอยู่เลย”
“สามปีเสียลูกไปสามคน จะพูดว่าร่างกายพังยับเยินก็ยังไม่เกินไป ตอนนี้คุณยังจะทอดทิ้งเธออีกเหรอ? คุณเห็นแก่ตัวได้ถึงขนาดนี้ได้ยังไง”
หญิงสาวมีใบหน้างดงามประณีต ทว่าคำพูดที่เปล่งออกมากลับเย็นชาไร้เยื่อใยทุกคำ
ราวกับจงใจแทงตรงจุดเจ็บของเขา
จางเจี้ยนซู่อยากระเบิดอารมณ์ อย่างไรตำแหน่งของเขาในตอนนี้ก็ยังสูงกว่าเซียวเหิง อีกอย่างเฉียวเหมยลี่ก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง
เขาเคยถูกผู้หญิงชี้หน้าด่าตั้งแต่เมื่อไรกัน
แต่คราวนี้เขากลับเงียบผิดปกติ
เห็นเขาไม่พูด เฉียวเหมยลี่ก็ด่าเสียจนพอใจแล้ว จึงเข็นจักรยานไปข้าง ๆ ขึ้นคร่อมแล้วปั่นจากไป
เดิมทีเธอไม่อยากพูดเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ แต่ช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีจริง ๆ ในเมื่อจางเจี้ยนซู่เสนอตัวมาให้ด่า เธอก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ