ถึงอย่างนั้น เฉียวเหมยลี่ก็ยิ่งคิดยิ่งโมโห สถานการณ์ตอนนี้ เซียวเหิงกำลังจะรวมพลออกเดินทางในอีกไม่กี่วัน
ในเวลาแบบนี้ เธอไม่อยากสร้างปัญหาให้เซียวเหิงเพิ่ม
อีกอย่าง เธอก็เป็นผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะ มีความสามารถพอจะแก้ปัญหาด้วยตัวเอง แน่นอนว่าเธอคงบุกไปถึงนครหลวงไม่ได้ แต่จะให้กล้ำกลืนความโกรธนี้ลงคอ เธอก็ไม่มีวันยอม
หลังจากคิดอย่างใจเย็นแล้ว เฉียวเหมยลี่ก็กดโทรศัพท์หาเบอร์ที่คุณย่าเซียวให้ไว้โดยตรง
ใครบอกว่ามีแต่เด็กเท่านั้นที่ฟ้องผู้ใหญ่ได้ เธอให้เกียรติถังเพ่ยในฐานะแม่ของเซียวเหิงและผู้อาวุโสมาโดยตลอด เดิมทีผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือทั้งสองฝ่ายรักษามารยาทต่อกันไว้ แต่เมื่อแม้แต่เรื่องนี้ยังทำไม่ได้ เธอที่เป็นผู้น้อยก็ไม่คิดจะคำนึงถึงหน้าใครอีก
“คุณย่าคะ”
เพิ่งพูดได้สองคำ เสียงของเฉียวเหมยลี่ก็เจือสะอื้นขึ้นมาหลายส่วน ทั้งที่แสร้งทำ
แต่เธอก็โมโหจริง ๆ เหมือนกัน
“แม่หนูเฉียว เป็นอะไรไปจ๊ะ” เสียงของคุณย่าเซียวเปี่ยมด้วยความเมตตาและอบอุ่น
เฉียวเหมยลี่เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังรวดเดียว “คุณย่าคิดว่าเธอทำเกินไปไหมคะ เซียวเหิงเป็นลูกชายของเธอแท้ ๆ ไม่ห่วงก็แล้วไป อาจเป็นเพราะเธอเป็นคนสูงส่งและใจเย็นก็ได้ แต่เซียวเหิงยังไม่ทันออกเดินทาง เธอก็โทรมาจะแย่งเจาเจาไปจากหนู แบบนี้หนูทนไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ”
พอได้ยินคำพูดของหลานสะใภ้ คุณย่าเซียวก็ถึงกับชะงักไป
เธอกับสามีอายุมากแล้ว สุขภาพก็ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน จึงไม่ค่อยเข้าไปยุ่งเรื่องของลูกหลาน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้อะไรเลย
ตอนนั้นเซียวเหิงยืนกรานจะพาเจาเจาไปอยู่ที่เขตบ้านพักครอบครัวทหาร เธอเคยถามหลานชายแล้ว แม้เซียวเหิงจะไม่ได้พูด แต่เธอก็พอเดาอะไรบางอย่างได้