ถึงตอนที่เฉียวเหมยลี่ยังอยู่บ้านเดิมตลอด ถังเพ่ยก็เป็นคนถือรูปสะใภ้ไปให้เจาเจาดู บอกเขาว่านั่นคือแม่ของเขา
เพราะอย่างนั้น ตอนเจาเจาเห็นเฉียวเหมยลี่ครั้งแรก เขาจึงจำได้ทันทีว่านี่คือแม่ของเขา
เมื่อมีคำรับรองจากคุณย่า เซียวเหิงก็สบายใจได้มากที่สุดแล้ว อย่างไรเสีย ในบรรดาคนในครอบครัวของเขา ก็ไม่มีใครชอบเฉียวเหมยลี่มากไปกว่าคุณย่าเซียวอีกแล้ว
เขาบอกกล่าวทางบ้านไว้แล้ว พอส่งเจาเจากลับถึงบ้าน ก็เล่าความตั้งใจของคุณย่าให้เฉียวเหมยลี่ฟังด้วย
“แบบนี้จะไม่ดีหรือเปล่า ฉันได้ยินคุณย่าบอกว่าคุณปู่สุขภาพไม่ค่อยดี...”
เซียวเหิงตอบว่า “ในเมื่อคุณย่าตกลงแล้ว ก็ให้พวกท่านย้ายมาอยู่เถอะ ยังไงก็ไม่ได้มาอยู่ถาวร คุณไม่ต้องกังวลไป สำหรับครอบครัวของคุณ คุณปู่คุณย่าของผมรู้สึกซาบซึ้งใจมาโดยตลอด”
พูดไปแล้วก็เป็นบุญคุณที่คุณปู่เฉียวสั่งสมเอาไว้
ในเมื่อเซียวเหิงพูดแบบนี้ อีกทั้งเขาคงหวังดีและวางแผนเพื่อเธอกับลูกชายด้วย เฉียวเหมยลี่จึงยอมรับไว้ เพื่อให้เขาสบายใจ
ส่วนเซียวเหิงยังต้องไปที่หน่วยทหารเพื่อยื่นเรื่องขออนุมัติกับผู้บังคับบัญชา
“คุณจะไปแนวหน้าเหรอ?”
ในห้องทำงาน พอได้ยินข่าวนี้ หวังหย่งเฟิงก็ประหลาดใจมาก ตามอายุของเซียวเหิงแล้ว การได้เป็นรองผู้บังคับกองพันในวัยนี้เรียกได้ว่าโดดเด่นเกินใคร อีกทั้งเขายังจับสายลับของญี่ปุ่นได้ด้วย ตอนนี้สายลับคนนั้นยังอยู่ระหว่างสอบสวน หากขุดคุ้ยข้อมูลออกมาได้มากกว่านี้ ก็จะเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่
เซียวเหิงเลือกจากไปในเวลาแบบนี้ เขาจึงรู้สึกเสียดายไม่น้อย